Uzasadnienie
Zażalenie J. W. nie mogło zostać uwzględnione. To ustawodawca w art. 545 § 2 k.p.k. ustanowił tzw. przymus adwokacki i jest to formalny warunek dopuszczalności rozpoznania wniosku o wznowienie postępowania. Jeżeli nie zostanie on spełniony, nie jest możliwe rozpoznanie osobistego wniosku skazanego o wznowienie postępowania. Taka sytuacja wystąpiła w niniejszej sprawie, a zatem zaskarżone zarządzenie wydane zostało zgodnie z obowiązującą procedurą – art. 545 § 1 k.p.k. w zw. z art. 530 § 2 k.p.k.
W swym zażaleniu skarżący w istocie nie kwestionował zasadności zaskarżonego zarządzenia, ale domagał przejęcia przez Sąd Najwyższy sprawy do własnego rozpoznania na podstawie art. 441 § 5 k.p.k., twierdząc, że jego skazanie było wynikiem manipulacji i przestępczego działania przedstawicieli organów państwowych na jego szkodę. Tego typu argumentacja oczywiście nie może być przedmiotem oceny na takim etapie postępowania, na jaki znajduje się obecnie.
Kognicja Sądu Najwyższego w tej sprawie ograniczyć się może wyłącznie do 2 badania, czy zaskarżone zarządzenie znajduje należyte podstawy prawne i faktyczne. Odpowiedź na to pytanie jest pozytywna, jako że w pełni rzetelnie przebieg postępowania o wznowienie przedstawiono już w uzasadnieniu zaskarżonego zarządzenia.
Instytucja dotycząca rozpoznawania zagadnień prawnych przewidziana w art. 441 k.p.k. została w nim precyzyjnie określona i tylko spełnienie tych przesłanek umożliwia jej stosowanie. W tej sprawie oczywiście one nie wystąpiły.
Konsekwencją takiego stanu sprawy musiało być nieuwzględnienie zażalenia J. W. i utrzymanie w mocy zaskarżonego zarządzenia.