Uzasadnienie
Zażalenie K. B. nie mogło zostać uwzględnione. To ustawodawca w art. 545 § 2 k.p.k. ustanowił tzw. przymus adwokacki i jest to formalny warunek dopuszczalności rozpoznania wniosku o wznowienie postępowania. Jeżeli nie zostanie on spełniony, nie jest możliwe rozpoznanie osobistego wniosku skazanego o wznowienie postępowania. Taka sytuacja wystąpiła w niniejszej sprawie, a zatem zaskarżone zarządzenie wydane zostało zgodnie z obowiązującą procedurą karną – art. 545 § 1 k.p.k. w zw. z art. 530 § 2 k.p.k.
W zażaleniu na to zarządzenie K. B. nie podjął polemiki z jego zasadnością, a stwierdził jedynie, że orzekający merytorycznie Sąd nie wziął pod uwagę karalności poszkodowanych, jak również czasu zgłoszenia zdarzenia na policję.
Rzeczą oczywistą jest, że takie okoliczności nie mogą być przedmiotem rozważań na obecnym etapie postępowania. Kognicja Sądu Najwyższego na tym etapie ogranicza się do instancyjnej kontroli prawidłowości zaskarżonego zarządzenia. W tym natomiast zakresie skarżący nie przedstawił żadnej argumentacji, a analiza 2 zgromadzonej w aktach o wznowienie postępowania dokumentacji, daje podstawy do stwierdzenia, że w pełni rzetelnie stan sprawy o wznowienie i powody wydania zaskarżonego zarządzenia przedstawione zostały w jego uzasadnieniu.
W tym stanie sprawy należy stwierdzić, że zażalenie skazanego na uwzględnienie nie zasługiwało, a zaskarżone zarządzenie należało utrzymać w mocy.