Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 9 października 2013 r. Sąd Najwyższy oddalił jako oczywiście bezzasadną kasację wniesioną przez Prokuratora Generalnego na niekorzyść prokurator I. J., która została uniewinniona od popełnienia przewinienia służbowego określonego w art. 66 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1985 r. o prokuraturze (Dz. U z 2011 r. Nr 270, poz. 1599, j.t.).
Pismem z dnia 30 października 2013 r. obrońca prokurator I. J. złożył wniosek o zasądzenie na rzecz obwinionej poniesionych przez nią uzasadnionych wydatków tytułem ustanowienia w sprawie obrońcy, w wysokości 3 600 zł. Nadto do wniosku dołączył fakturę VAT na kwotę 3 690 złotych oraz dowód jej przelewu na konto kancelarii adwokackiej J. S. Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Wniosek adw. J. S. zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 616 § 1 pkt. 2 k.p.k., który w oparciu o art. 89 ustawy z dnia 20 czerwca 1985 r. o prokuraturze znajduje zastosowanie w postępowaniu dyscyplinarnym prokuratorów, do kosztów procesu należą uzasadnione wydatki strony z tytułu ustanowienia w sprawie jednego obrońcy. Jednocześnie art. 84 ustawy o prokuraturze wprowadza zasadę, że koszty postępowania dyscyplinarnego ponosi Skarb Państwa. Jednak do postępowania kasacyjnego znajduje odpowiednie zastosowanie art. 636 k.p.k. stanowiący lex specialis w stosunku do cyt. wyżej art. 84 ustawy o prokuraturze. Oznacza to, że w postępowaniu kasacyjnym w przypadku nieuwzględnienia wyłącznej kasacji Prokuratora Generalnego koszty procesu za postępowanie kasacyjne ponosi Skarb Państwa.
Należy jednocześnie przypomnieć, że opłatę za czynności adwokata z tytułu zastępstwa prawnego z wyboru zgodnie z treścią art. 16 ust. 2 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. – Prawo o adwokaturze (Dz. U. z 2009 r. Nr 146, poz. 1188 ze zm.) ustala umowa o świadczenie pomocy prawnej z klientem. Wysokość poniesionych z tego tytułu kosztów limitowana jest kwotą rzeczywistych świadczeń pieniężnych zobowiązanego, przy czym zgodnie z § 2 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu jak (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.), nie może ona przekroczyć sześciokrotności stawki minimalnej (zob. postanowienie SN z dnia 23 marca 2011 r., I KZP 1/11 Prok.i Pr.-wkł.
2011/9/44). Kwota ta ulega podwyższeniu o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach (§ 2 ust. 3 cyt. rozporządzenia z dnia 28 września 2002 r.). W myśl art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) stawka podatku wynosi 23%.
Należy stwierdzić, że zasądzona kwota liczona łącznie z podatkiem VAT nie przekracza wskazanego limitu i stanowi rzeczywiste koszty obrony z wyboru poniesione przez obwinioną, albowiem zostały one wykazane stosownymi dokumentami księgowymi w postaci faktury VAT oraz historii rachunku bankowego. Zażądanie tych dokumentów nie zmierzało do ingerencji w treść umowy łączącej obrońcę z obwinioną o świadczenie pomocy prawnej, ale wiązało się z potrzebą uprawdopodobnienia roszczenia, z którego strona wywodziła skutki prawne. Dokumenty te pozwoliły na doprecyzowanie wysokości żądania, ponieważ kwota przelewu jest nieco wyższa od kwoty podanej we wniosku obrońcy.
Z tych względów orzeczono jak na wstępie.