Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 5 października 2002 r. Wyższy Sąd Dyscyplinarny zmienił zaskarżone postanowienie Sądu Dyscyplinarnego w ten sposób, że na podstawie art. 95j ustawy – Prawo o adwokaturze tymczasowo zawiesił adwokata w czynnościach zawodowych.
Od tego orzeczenia obwiniony wniósł do Sądu Najwyższego kasację.
Z urzędu Sąd Najwyższy zważył:
Uprawnienia stron postępowania dyscyplinarnego w stosunku do adwokatów do występowania z kasacją określają przepisy art. 91a, art. 91e ustawy – Prawo o adwokaturze oraz – stosowany odpowiednio – przepis art. 519 k.p.k. W świetle tych uwarunkowań jest oczywiste, że kasacją może być zaskarżone jedynie takie orzeczenie wydane w postępowaniu dyscyplinarnym w stosunku do adwokatów, które:
- a) ma postać orzeczenia merytorycznego w sprawie popełnienia deliktu dyscyplinarnego,
- b) jest to orzeczenie sądu odwoławczego,
- c) kończy ono postępowanie,
- d) jest prawomocne.
Tymczasem wydane w sprawie orzeczenie w przedmiocie tymczasowego zawieszenia w czynnościach, w trybie art. 95j ustawy – Prawo o adwokaturze, ma charakter rozstrzygnięcia wpadkowego, nie jest to natomiast rozstrzygnięcie merytoryczne w kwestii odpowiedzialności za delikt dyscyplinarny.
W tym stanie rzeczy uznać należy, że wniesiona przez obwinionego adwokata kasacja jest niedopuszczalna z mocy ustawy, co skutkuje pozostawieniem jej bez rozpoznania.