Postanowienie SN z 7 lipca 2004 r., SNO 27/04

Rozpoznanie

w dniu 7 lipca 2004 r.

Sprawa

sprawy sędziego Sądu Okręgowego w stanie spoczynku w związku z zażaleniem Zastępcy Rzecznika Dyscyplinarnego na postanowienie Sądu Dyscyplinarnego z dnia 2 kwietnia 2004 r., sygn. akt (...) p o s t a n o w i ł: u c h y l i ć zaskarżone p o s t a n o w i e n i e i sprawę przekazać Sądowi Apelacyjnemu – Sądowi Dyscyplinarnemu do ponownego rozpoznania.

Skład

sędzia SN Piotr Hofmański. przewodniczący
Sędziowie SN: Jacek Sobczak (sprawozdawca), Kazimierz Jaśkowski.

Sentencja

POSTANOWIENIE Z DNIA 7 LIPCA 2004 R. SNO 27/04

Z art. 104 § 2 u.s.p. wynika wprost, że sędzia w stanie spoczynku może być także skazany za przewinienie popełnione przed przejściem w stan spoczynku. Zgodnie z regułą wykładni „a maiori ad minus”, jeżeli jest dopuszczalne skazanie sędziego za przewinienie popełnione przed przejściem w stan spoczynku, to tym bardziej sędzia w stanie spoczynku odpowiada za przewinienie służbowe popełnione przed przejściem w stan spoczynku.

Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny w Warszawie z udziałem Zastępcy

Rzecznika Dyscyplinarnego sędziego Sądu Apelacyjnego oraz protokolanta

Uzasadnienie

Sąd Apelacyjny – Sąd Dyscyplinarny, wyrokiem z dnia 20 maja 2002 r. uznał sędziego Sądu Okręgowego w stanie spoczynku za winnego popełnienia czynu określonego w art. 107 § 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. – Prawo o 2 ustroju sądów powszechnych (Dz. U. Nr 98, poz. 1070 ze zm.) i za to, na mocy art. 109 § 1 pkt 5 tej ustawy wymierzył obwinionemu karę złożenia sędziego z urzędu, a kosztami postępowania dyscyplinarnego obciążył Skarb Państwa.

Powyższy wyrok zaskarżony został odwołaniem obwinionego, a w wyniku jego uwzględnienia Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny, wyrokiem z dnia 20 września 2003 r. uchylił zaskarżony wyrok i sprawę przekazał Sądowi

Apelacyjnemu – Sądowi Dyscyplinarnemu do ponownego rozpoznania.

Postanowieniem z dnia 2 kwietnia 2004 r., sygn. akt SD (...), Sąd

Apelacyjny – Sąd Dyscyplinarny umorzył postępowanie dyscyplinarne przeciwko sędziemu Sądu Okręgowego, zaś wydatkami poniesionymi w postępowaniu dyscyplinarnym obciążył Skarb Państwa.

Na wspomniane postanowienie Sądu Apelacyjnego – Sądu

Dyscyplinarnego, zażalenie wniósł Zastępca Rzecznika Dyscyplinarnego w

Sądzie Apelacyjnym. W zażaleniu skarżący zarzucił obrazę przepisów postępowania – art. 17 § 1 pkt 11 k.p.k., polegającą na jego zastosowaniu pomimo braku ku temu podstaw oraz błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, polegający na przyjęciu, że przejście sędziego w stan spoczynku w trakcie trwającego postępowania dyscyplinarnego powoduje, iż nie może on odpowiadać za przewinienie dyscyplinarne popełnione przed przejściem w stan spoczynku. W konsekwencji wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi

Apelacyjnemu – Sądowi Dyscyplinarnemu.

Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny zważył, co następuje

Zażalenie Zastępcy Rzecznika Dyscyplinarnego w Sądzie Apelacyjnym okazało się w pełni zasadne.

W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, Sąd Apelacyjny wyraził przekonanie, iż na dalsze procedowanie w sprawie nie pozwala norma prawa materialnego zawarta w art. 104 § 2 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. – Prawo o 3 ustroju sądów powszechnych (Dz. U. Nr 98, poz. 1070 ze zm.). Zdaniem Sądu

Dyscyplinarnego sędzia w stanie spoczynku może być pociągnięty do odpowiedzialności tylko „za uchybienia godności, po przejściu w stan spoczynku” oraz za „uchybienie godności urzędu sędziego w okresie pełnienia służby”, co wyłącza możliwość kontynuowania wszczętego wcześniej postępowania w sprawie przewinienia służbowego.

Z art. 104 § 2 u.s.p. wynika wprost, że sędzia w stanie spoczynku może być także skazany za przewinienie popełnione przed przejściem w stan spoczynku.

Zgodnie z regułą wykładni „a maiori ad minus”, jeżeli jest dopuszczalne skazanie sędziego za przewinienie popełnione przed przejściem w stan spoczynku, to tym bardziej sędzia w stanie spoczynku odpowiada za przewinienie służbowe popełnione przed przejściem w stan spoczynku.

Wobec powyższego Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny orzekł jak w sentencji postanowienia.