Uzasadnienie
Sędzia Sądu Rejonowego, powołując się na treść art. 619 § 1 k.p.k. w zw. z art. 618 § 1 pkt 2 k.p.k. w zw. z art. 133 u.s.p. wniósł o zwrot kosztów przejazdu na posiedzenia Sądu Najwyższego – Sądu Dyscyplinarnego w dniu 9 kwietnia 2008 r. oraz 10 lipca 2008 r.
Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny zważył, co następuje
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Bezsprzecznie, zgodnie z treścią art. 133 u.s.p., koszty postępowania dyscyplinarnego ponosi Skarb Państwa. Zarówno w orzecznictwie, jak i doktrynie przyjmuje się, że z treści tego przepisu wynika jedynie zasada wyłączająca możliwość obciążenia skazanego sędziego kosztami postępowania dyscyplinarnego [postanowienie Sądu Najwyższego – Sądu Dyscyplinarnego z dnia 7 maja 2008 r., SNO 44/08, niepubl.; T.Ereciński, J. Gudowski, J. Iwulski (red.): Komentarz do Prawa o ustroju sądów powszechnych i ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa, Lexis Nexis 2002, s. 392].
Natomiast przepis ten nie stwarza uprawnienia sędziego do żądania pokrycia przez Skarb Państwa wydatków poniesionych przez niego w toku postępowania dyscyplinarnego (w tym także w postępowaniu w przedmiocie zawieszenia sędziego w czynnościach służbowych). Wyjątkiem jest sytuacja, gdy sędzia zostaje uniewinniony od popełnienia zarzucanego mu przewinienia dyscyplinarnego lub gdy postępowanie dyscyplinarne zostaje umorzone. W takim przypadku do kosztów postępowania dyscyplinarnego ponoszonych przez Skarb Państwa należy zaliczyć uzasadnione wydatki sędziego, jakie poniósł on dla koniecznego w nim uczestnictwa (m.in. koszty dojazdów).
Odnosząc się natomiast do kwestii tego, jakie wydatki wykłada tymczasowo Skarb Państwa w toku postępowania dyscyplinarnego, to stwierdzić trzeba, że z całą pewnością do wydatków takich nie należą koszty dojazdów obwinionego sędziego na posiedzenia sądu dyscyplinarnego. Na mocy odpowiedniego stosowania w postępowaniu dyscyplinarnym art. 618 § 1 pkt 2 k.p.k. w zw. z art. 619 § 1 k.p.k.
wydatki Skarbu Państwa wykładane tymczasowo obejmują w szczególności wypłaty dokonane z tytułu przejazdów sędziów, prokuratorów i innych osób z powodu czynności postępowania. Nie można zaakceptować poglądu wnioskodawcy, że sędzia skarżący uchwałę o zawieszeniu w czynnościach służbowych jest „inną osobą”, o której mowa w powołanym powyżej przepisie, a w związku z tym, żeby Skarb Państwa był zobowiązany do tymczasowego nawet ponoszenia kosztów dojazdu skarżącego na posiedzenia sądu dyscyplinarnego.
Z uwagi na powyższe Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny orzekł, jak w postanowieniu.