Uzasadnienie
Wyrokiem Sądu Najwyższego – Sądu Dyscyplinarnego z dnia 7 listopada 2013r., sygn. SNO 29/13, po rozpoznaniu środków odwoławczych, sędzia Sądu Rejonowego została uniewinniona od popełnienia przypisanego jej czynu, a kosztami postępowania odwoławczego obciążono Skarb Państwa.
W dniu 5 grudnia 2013r. sędzia Sądu Rejonowego złożyła wniosek o zwrot uzasadnionych wydatków strony w postępowaniu odwoławczym przed Sądem Najwyższym – Sądem Dyscyplinarnym, który następnie uzupełniła pismem z dnia 2 marca 2014r. Wnioskodawczyni wskazała, że na wydatki, zwrotu których się domaga, złożyły się: wynagrodzenie ustanowionego obrońcy w kwocie 1 500 zł, koszty przejazdu samochodem na trasie […] w kwocie 138,55 zł, koszty parkowania samochodu przy siedzibie Sądu Najwyższego w kwocie 31,80 zł oraz 15 zł tytułem kosztów przesyłek poleconych.
Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny zważył, co następuje.
Wniosek sędziego Sądu Rejonowego był zasadny. Wydatki, których zwrotu żądała, zostały przez nią należycie udokumentowane. Załączyła ona do akt sprawy dowód przelewu wynagrodzenia na rzecz swojego obrońcy, a w pismach procesowych dokonała stosownych wyliczeń dotyczących kosztów dojazdu do Sądu Najwyższego oraz przesyłek poleconych.
Zgodnie z art. 133 u.s.p. koszty postępowania dyscyplinarnego ponosi Skarb Państwa. Przepis ten statuuje zasadę, zgodnie z którą sędzia obwiniony nie może zostać obciążony kosztami postępowania dyscyplinarnego. Co do zasady przepis ten nie daje również prawa żądania zwrotu wydatków, które obwiniony poniósł w związku z tym postępowaniem. Wyjątek stanowi sytuacja, kiedy obwiniony zostaje uniewinniony od stawianych mu zarzutów przewinień dyscyplinarnych. Wówczas, na podstawie art. 128 u.s.p., do postępowania dyscyplinarnego zastosowanie znajdują odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania karnego dotyczące zwrotu uzasadnionych wydatków oskarżonego w związku z jego uniewinnieniem, a więc art. 632 pkt 2 k.p.k. oraz art. 616 § 1 pkt 2 k.p.k.
Mając na uwadze, że wnioskodawczyni domagała się w sprawie zwrotu wydatków związanych z ustanowieniem obrońcy i szeroko pojętymi kosztami transportu na rozprawę przed Sądem Najwyższym, jej wniosek należało uznać za i uzasadniony, czego wyrazem było orzeczenie wyrażone w części dyspozytywnej postanowienia.