Uchwała SN z 23 stycznia 2004 r., SNO 79/03

Sprawa

w sprawie asesora sądowego w Sądzie Rejonowym w związku z wniesionym przez nią zażaleniem od uchwały Sądu Apelacyjnego – Sądu Dyscyplinarnego z dnia 22 września 2003 r., sygn. akt (...) w przedmiocie zezwolenia na pociągnięcie do odpowiedzialności karnej podjął uchwałę: u c h y l a zaskarżoną u c h w a ł ę i sprawę przekazuje Sądowi Apelacyjnemu – Sądowi Dyscyplinarnemu do ponownego rozpoznania.

Skład

sędzia SN Halina Gordon-Krakowska przewodniczący, sprawozdawca
Sędziowie SN: Lidia Misiurkiewicz, Zbigniew Kwaśniewski

Sentencja

UCHWAŁA Z DNIA 23 STYCZNIA 2004 R. SNO 79/03

Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny na posiedzeniu z udziałem Zastępcy

Rzecznika Dyscyplinarnego sędziego Sądu Okręgowego oraz protokolanta

Uzasadnienie

Prokurator Okręgowy skierował w dniu 23 lipca 2003 r. do Prezesa Sądu

Okręgowego pismo zawierające wniosek o: „spowodowanie podjęcia stosownych działań zmierzających do wydania uchwały zezwalającej na pociągnięcie asesora sądowego w Sądzie Rejonowym do odpowiedzialności karnej z art. 177 § 2 k.k.”

Wniosek ten był poprzedzony streszczeniem akt dochodzenia w sprawie wypadku drogowego z udziałem asesora sądowego wskazującym, iż była ona sprawczynią wypadku, w którym zginęła na miejscu pasażerka, sędzia Sądu

Rejonowego.

Po posiedzeniu Kolegium Sądu Okręgowego sprawę wraz z aktami przekazano do Sądu Apelacyjnego – Sądu Dyscyplinarnego jako właściwego do rozpoznania sprawy.

Sąd Apelacyjny działający jako Sąd Dyscyplinarny uchwałą z dnia 22 września 2003 r., sygn. akt (...):

1. zezwolił na pociągnięcie do odpowiedzialności karnej sądowej asesora sądowego w Sądzie Rejonowym;
2. zawiesił asesora sądowego w czynnościach służbowych;
3. obniżył o 25 % jej wynagrodzenie na czas trwania zawieszenia w czynnościach służbowych.

W zażaleniu złożonym od tej uchwały asesor sądowy zaskarżyła ją w całości zarzucając rażące naruszenie prawa procesowego mające wpływ na treść orzeczenia, a to: art. 7 k.p.k., art. 4 i 5 § 2 k.p.k. w zw. z art. 128 ustawy –

Prawo o ustroju sądów powszechnych, a nadto naruszenie art. 129 § 2 i § 3 ustawy – Prawo o ustroju sądów powszechnych, wskazując w zarzutach na czym polegało naruszenie wskazanych przepisów.

W konkluzji wniosła o:

1. zmianę zaskarżonej uchwały w całości i odmowę zezwolenia na pociągnięcie odwołującej się do odpowiedzialności karnej, ewentualnie o
2. uchylenie uchwały i przekazanie sprawy Sądowi Dyscyplinarnemu pierwszej instancji do ponownego rozpoznania.

Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny zważył, co następuje

Zaskarżona uchwała nie może się ostać. Nie wynika z niej, jakie względy spowodowały uchylenie immunitetu wobec asesora sądowego Sądu

Rejonowego, bowiem w części dyspozytywnej uchwały nie przytoczono opisu czynu.

Podkreślić należy, że tym samym błędem dotknięty jest wniosek prokuratora o zezwolenie na pociągnięcie asesora do odpowiedzialności karnej.

Wniosek ten nie precyzuje zarzutu wskazującego na czas, miejsce zdarzenia i jego skutki oraz sposób działania asesora uzasadniający postawienie zarzutu.

Z przyczyn oczywistych nie może zastąpić konkretnego zarzutu, jaki prokurator zamierza przedstawić sędziemu po uchyleniu immunitetu, streszczenie i ocena dowodów przytoczonych w uzasadnieniu wniosku.

Te same uwagi odnoszą się do uchwały Sądu Dyscyplinarnego, który zezwalając na pociągnięcie do odpowiedzialności karnej, powinien powołać w części dyspozytywnej uchwały, konkretny sprecyzowany zarzut zawierający opis czynu, co do którego wyraża zgodę na ściganie. Obowiązku tego nie może zastąpić obszerne, odwołujące się do dowodów zgromadzonych w sprawie, uzasadnienie uchwały.

Z tych względów Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny, nie wdając się w ocenę trafności zażalenia, zaskarżoną uchwałę uchylił i orzekł jak na wstępie.