Postanowienie SN z 10 maja 2007 r., V CNP 49/07

Wydany

10 maja 2007 r.

Sąd

Sąd Najwyższy

Sprawa

w sprawie ze skargi Z.K. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Sądu Okręgowego w C. z dnia 16 stycznia 2007 r., sygn. akt [...] w sprawie z wniosku Z.K. przy uczestnictwie W.I. o rozgraniczenie, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 10 maja 2007 r. odrzuca skargę.

Skład

SSN Lech Walentynowicz

Sentencja

r.

Uzasadnienie

Prawomocnym postanowieniem z dnia 16 stycznia 2007 r. Sąd Okręgowy w

1. oddalił apelację wnioskodawcy Z.K. w sprawie o rozgraniczenie.

Wnioskodawca Z.K. wniósł skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem wskazanego wyżej postanowienia Sądu Okręgowego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje

Zgodnie z art. 871 § 1 k.p.c. w postępowaniu przed Sądem Najwyższym obowiązuje obligatoryjne zastępstwo stron przez adwokatów lub radców prawnych.

Wymaganie to ma charakter konstrukcyjny, w związku z czym skarga wniesiona osobiście przez stronę niebędącą sędzią, prokuratorem, notariuszem, profesorem lub doktorem habilitowanym nauk prawnych, adwokatem, radcą prawnym, radcą

Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa (art. 871 § 2 k.p.c.) jest dotknięta tzw. brakiem istotnym, nienaprawialnym w trybie właściwym dla usuwania braków formalnych (art. 130 k.p.c.) i podlega odrzuceniu a limine. Wniesiona skarga sporządzona i wniesiona została osobiście przez wnioskodawcę, a zatem bez zachowania przymusu adwokacko-radcowskiego.

Ponadto skarga nie spełnia wszystkich wymagań określonych w art. 4245 § 1 k.p.c.

Z przedstawionych przyczyn skarga jest niedopuszczalna. Zawiera bowiem nieusuwalne braki. W konsekwencji należało ją odrzucić (art. 4248 § 1 k.p.c.).