Postanowienie SN z 18 marca 2014 r., V CNP 49/13

Wydany

18 marca 2014 r.

Sąd

Sąd Najwyższy

Sprawa

w sprawie ze skargi G. K. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 27 września 2012 r., sygn. akt III Ca …/12, w sprawie z powództwa G. K. przeciwko "Spółka Mieszkaniowa M." Sp. z o.o. w M. o wstąpienie w stosunek najmu, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 18 marca 2014 r., odrzuca skargę.

Skład

SSN Anna Owczarek

Sentencja

r.

Uzasadnienie

Powódka G. K. wniosła skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 27 września 2012 r., którym w wyniku uwzględnienia apelacji pozwanej „Spółka Mieszkaniowa M.” Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w M. od wyroku Sądu Rejonowego w

M. z dnia 4 października 2011 r. zmieniono rozstrzygnięcie poprzez oddalenie powództwa o ustalenie istnienia pomiędzy stronami stosunku najmu lokalu mieszkalnego.

Za podstawę skargi powódka przyjęła naruszenie art. 378 i 321 k.p.c., polegające na orzekaniu poza granicami apelacji i ponad żądanie pozwu oraz naruszeniu art. 233 § 1 k.p.c., polegające na przekroczeniu swobodnej oceny dowodów. Wskazała, że zaskarżony wyrok jest niezgodny z tymi przepisami i żądała stwierdzenia jego niezgodności z prawem w całości oraz zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych. Uprawdopodabniając wyrządzenie szkody wyrządzonej wydaniem zaskarżonego wyroku powódka podała jedynie, że utraciła mieszkanie.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje

Skarga podlegała odrzuceniu jako niedopuszczalna.

Na podstawie art. 4244 k.p.c. skargę można oprzeć na podstawie naruszeń prawa materialnego lub przepisów postępowania, które spowodowały niezgodność wyroku z prawem, jednak podstawą skargi nie mogą być zarzuty dotyczące ustalenia faktów lub oceny dowodów. Oznacza to wyłączenie możliwości oparcia skargi na zarzucie naruszenia art. 233 § 1 k.p.c. i prowadzi do uznania skargi powódki w tej części za niedopuszczalną (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 23 września 2005 r., III CSK 13/05, OSNC 2006/4/76).

Ponadto nie można przyjąć, aby powódka w sposób prawidłowy uprawdopodobniła zaistnienie szkody wyrządzonej wydaniem zaskarżonego wyroku. Spełnienie tego wymagania, przewidzianego w art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c., polega na przedstawieniu wyodrębnionego wywodu dokładnie określającego wyrządzoną szkodę, jej postać oraz związek przyczynowy z wydaniem 3 zaskarżonego wyroku (por. postanowienie SN z dnia 31 stycznia 2006 r., IV CNP 38/05, OSNC 2006, nr 7–8, poz. 141). W tym kontekście twierdzenie powódki o utracie mieszkania należy uznać za co najmniej niewystarczające.

Z tych względów, Sąd Najwyższy na podstawie art. 4248 § 1 k.p.c. w zw. z art. 4245 § 1 pkt 4 i art. 4244 k.p.c., postanowił jak wyżej.

es