Postanowienie SN z 26 listopada 2010 r., V CNP 57/10

Wydany

26 listopada 2010 r.

Sąd

Sąd Najwyższy

Sprawa

w sprawie ze skargi B. A. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 25 listopada 2009 r., sygn. akt III Ca (…), w sprawie z powództwa B. A. przeciwko A. A. o zapłatę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 26 listopada 2010 r., odrzuca skargę.

Skład

Prezes SN Tadeusz Ereciński

Sentencja

r.

Uzasadnienie

Powódka wnosiła o stwierdzenie niezgodności z prawem wyroku Sądu

Okręgowego w K. z dnia 25 listopada 2009 r.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje

Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia powinna zawierać uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody, spowodowanej przez wydanie orzeczenia, którego skarga dotyczy (art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.). Wymaganie uprawdopodobnienia wyrządzenia szkody polega na przedstawieniu wyodrębnionego wywodu przekonującego, że szkoda została wyrządzona oraz określającego czas jej powstania, postać i związek przyczynowy z wydaniem orzeczenia niezgodnego z prawem; niezbędne jest również uwiarygodnienie tego oświadczenia przez powołanie i 2 przedstawienie dowodów lub co najmniej ich surogatów (por. postanowienia Sądu

Najwyższego z dnia 31 stycznia 2006 r., IV CNP 38/05, OSNC 2006, nr 7-8, poz. 141, z dnia 11 sierpnia 2005 r., III CNP 4/05, nie publ., z dnia 23 września 2005 r., III CNP 5/05, nie publ., z dnia 22 listopada 2005 r., I CNP 19/05, nie publ., z dnia 28 listopada 2006 r., III CNP 55/06, nie publ. i z dnia 25 lipca 2006 r., III CNP 40/06, nie publ.).

Skarżąca tego obowiązku nie spełniła. Wskazała jedynie, że kwota 6 000 zł stanowi „WPS” oraz stwierdziła, że „treść prawomocnych orzeczeń sądowych naraża B. A. na niepowetowaną stratę finansową polegającą na odmowie zaspokojenia jej roszczenia względem A. A. zgodnie z treścią powołanych wyroków”.

Skarga jest też niedopuszczalna z innych powodów. Zgodnie z art. 4244 zdanie drugie k.p.c. podstawą skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia nie mogą być zarzuty dotyczące ustalenia faktów lub oceny dowodów.

Skarżąca wprawdzie zarzuca naruszenie przepisów prawa materialnego ale z uzasadnienia skargi wynika, że faktycznie kwestionuje dokonane przez Sąd ustalenia i ocenę dowodów. Podnosi np. że dokonana przez Sąd „ocena dowodowa jest sprzeczna z materiałem dowodowym zawartym w aktach sprawy oraz przekracza zasady swobodnej oceny dowodów wynikającą z treści art. 233 k.c.”, twierdzi też że trudno podzielić osąd Sądu Okręgowego, dotyczący oceny wiarygodności twierdzenia pozwanego co do ustalenia miejsca zatrudnienia męża powódki.

Zgodnie z art. 4248 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy odrzuca na posiedzeniu niejawnym m.in. skargę niespełniającą wymagań określonych w art. 4245 § 1 k.p.c.

Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu.