Postanowienie SN z 10 maja 2007 r., V CNP 64/07

Wydany

10 maja 2007 r.

Sąd

Sąd Najwyższy

Sprawa

w sprawie ze skargi B.W. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego w K. z dnia 23 czerwca 2003 r., sygn. akt [...] w sprawie z urzędu przy uczestnictwie [...] o zmianę kuratora spadku po J. G. S., na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 10 maja 2007 r., odrzuca skargę.

Skład

SSN Lech Walentynowicz

Sentencja

r.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 23 czerwca 2003 r. Sąd Rejonowy w K. odmówił zatwierdzenia sprawozdania kuratora spadku, uchylił kuratelę spadku i orzekł o kosztach postępowania w sprawie z urzędu o zmianę kuratora spadku po J. G.S.

Postanowienie zostało zakwestionowane przez B.W. skargą o stwierdzenie niezgodności z prawem wskazanego wyżej orzeczenia, które uprawomocniło się w zaskarżonym punkcie drugim na podstawie orzeczenia Sądu Okręgowego w K. z dnia 1 czerwca 2004 r.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje

Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia przysługuje od orzeczeń, które stały się prawomocne od 1 września 2004 r. (uchwała składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego mająca moc zasady prawnej z dnia 26 października 2005 r., III BZP 1/05, OSNC 2006, nr 5, poz. 78; a także postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 12 lipca 2005 r., l CNP 1/05, OSNC 2006, nr 1, poz. 15). Natomiast zakwestionowane orzeczenie zostało wydane 23 czerwca 2003 r. i z tej przyczyny jest niezaskarżalne tą skargą.

Jednocześnie skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia musi być wniesiona przez adwokata lub radcę prawnego (art. 871 k.p.c.). Wymaganie to ma charakter konstrukcyjny, w związku z czym skarga wniesiona osobiście przez stronę niebędącą sędzią, prokuratorem, notariuszem, profesorem lub doktorem habilitowanym nauk prawnych, adwokatem, radcą prawnym, radcą Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa (art. 871 § 2 k.p.c.) jest dotknięta tzw. brakiem istotnym, nienaprawialnym w trybie właściwym dla usuwania braków formalnych (art. 130 k.p.c.) i podlega odrzuceniu a limine.

Z przedstawionych przyczyn skarga jest niedopuszczalna, w konsekwencji należało ją odrzucić (art. 4248 § 1 k.p.c.).