Postanowienie SN z 12 lipca 2006 r., V CNP 84/06

Wydany

12 lipca 2006 r.

Sąd

Sąd Najwyższy

Sprawa

w sprawie ze skargi „P.”. S.A. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Sądu Apelacyjnego z dnia 3 lutego 2006 r., sygn. akt [...] w sprawie z powództwa „P.” S.A. przeciwko Syndykowi masy upadłości "D." Sp. z o.o w upadłości o zapłatę, 2.) zasądza od skarżącego na rzecz Syndyka masy upadłości "D." - spółki z o.o. w upadłości kwotę 5400 zł (pięć tysięcy czterysta) tytułem kosztów postępowania.

Skład

SSN Lech Walentynowicz

Rozpoznanie

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 12 lipca 2006 r., 1.) odrzuca skargę

Sentencja

r.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 3 lutego 2006 r. Sąd Apelacyjny uchylił zaskarżone postanowienie Sądu Okręgowego w C. z dnia 5 sierpnia 2005 r. i umorzył postępowanie zabezpieczające wywołane wnioskiem powódki w sprawie o zapłatę.

Postanowienie Sądu Apelacyjnego zostało zakwestionowane przez P. S.A.

skargą o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia (art. 4241 i następne k.p.c.).

Sąd Najwyższy zważył, co następuje

Zgodnie art. 4241 § 1 k.p.c., skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia przysługuje od prawomocnego orzeczenia sądu drugiej instancji kończącego postępowanie w sprawie, a w wyjątkowych wypadkach, określonych w art. 4241 § 2 k.p.c., także od prawomocnego orzeczenia sądu pierwszej instancji. W obu przypadkach przedmiotem zaskarżenia może być prawomocne orzeczenie kończące postępowanie w sprawie.

Dlatego też zasadniczego znaczenia nabiera objaśnienie pojęcia „postanowienie kończące postępowanie w sprawie”. Można przyjąć, iż chodzi tu o takie postanowienie, które przez uprawomocnienie się trwale zamyka drogę do rozstrzygnięcia sprawy co do istoty w danej instancji (por. np. uchwały składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 24 listopada 1998 r., III CZP 44/98,

OSNC 1999, nr 5, poz. 87, z dnia 31 maja 2000 r., III ZP 1/00, OSNC 2001, nr 1, poz. 1 i z dnia 6 października 2000 r., III CZP 31/00, OSNC 2001, nr 2, poz. 22).

Zaskarżone postanowienie nie jest zatem orzeczeniem kończącym postępowanie w sprawie. Ma charakter incydentalny, wpadkowy, czyli pozostaje w związku z postępowaniem zmierzającym do rozpoznania żądania, ale jego byt jest samodzielny w tym znaczeniu, że zamyka określony uboczny wątek sprawy.

Dlatego postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 3 lutego 2006 r. jest niezaskarżalne skargą z art. 4241 k.p.c. W konsekwencji skargę należało odrzucić (art. 4248 § 1 k.p.c.).