Postanowienie SN z 31 maja 2007 r., V CSK 108/07

Wydany

31 maja 2007 r.

Sąd

Sąd Najwyższy

Sprawa

w sprawie z powództwa K. M. przeciwko Spółdzielni Mieszkaniowej "S." w B. o uchylenie uchwały i ustalenie, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 31 maja 2007 r., na skutek skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 7 listopada 2006 r., odrzuca skargę kasacyjną.

Skład

SSN Henryk Pietrzkowski

Sentencja

r.

Uzasadnienie

Skarga kasacyjna, którą wniósł zawodowy pełnomocnik, nie spełnia istotnego wymagania procesowego, przewidzianego w art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c.

Brak w niej bowiem uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania. Autor skargi kasacyjnej w zakresie wymagania określonego w 398 § 1 pkt 3 k.p.c. ograniczył treść skargi kasacyjnej do stwierdzenia: „wnoszę o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania". Wniosek ten nie został w ogóle uzasadniony, mimo że art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c. wymaga, aby skarga kasacyjna zawierała „wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania i jego uzasadnienie".

Niezamieszczenie w skardze kasacyjnej uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania stanowi istotną wadę, której nie można usunąć w trybie właściwym dla usuwania braków formalnych, i w związku z tym podlega odrzuceniu a limine jako niedopuszczalna. Stanowisko takie prezentowane zarówno w doktrynie jak i orzecznictwie Sądu Najwyższego - w odniesieniu do istotnego elementu kasacji, jakim był wymóg przedstawienia okoliczności uzasadniających jej przyjęcie do rozpoznania - zachowało aktualność na gruncie przepisów dotyczących skargi kasacyjnej. Spełnienie obowiązku wynikającego z art. 3983 § 1 pkt 3 k.p.c. nie może polegać tylko na odwołaniu się do powołanych podstaw, na których oparta została skarga. Odwołanie się do podstaw kasacyjnych nie wypełnia obowiązku uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania.

Byłoby to bowiem zbędnym powielaniem argumentów wskazanych w uzasadnieniu podstaw kasacyjnych, służących wykazaniu ich zasadności.

Skoro więc skarga nie spełnia wymagania określonego w art. 398 § 1 pkt 3 k.p.c. należało orzec, jak w sentencji (art. 3986 § 3 k.p.c.).

jz