Postanowienie SN z 31 maja 2007 r., V CSK 112/07

Wydany

31 maja 2007 r.

Sąd

Sąd Najwyższy

Sprawa

w sprawie z wniosku Gminy O. przy uczestnictwie H. Z. zastępowanej przez kuratora A. S. o zasiedzenie, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 31 maja 2007 r., na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawcy od postanowienia Sądu Okręgowego w O. z dnia 25 października 2006 r., odrzuca skargę kasacyjną.

Skład

SSN Henryk Pietrzkowski

Sentencja

r.

Uzasadnienie

Skarga kasacyjna, którą wniósł zawodowy pełnomocnik, pomijając okoliczność, że skierowana została przeciwko „wyrokowi” zamiast „postanowieniu”, nie spełnia istotnego wymagania procesowego, przewidzianego w art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c. Brak w niej bowiem uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania. Wprawdzie autorka skargi kasacyjnej zawarła w jej treści stwierdzenie „wnoszę o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania na podstawie art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c., wobec istnienia potrzeby eliminacji długotrwałej rozbieżności między faktycznym wykonywaniem uprawnień właścicielskich a formalnoprawnym stanem własności”, to jednak jest to tylko pozór wymagania określonego w art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c. Warunek zawarcia w skardze kasacyjnej wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania i jego uzasadnienie jest spełniony tylko wówczas, gdy skarżący wskaże na występowanie w sprawie okoliczności o charakterze publicznoprawnym, a zatem określonych w art. 3989 § 1 k.p.c. Niezamieszczenie w skardze kasacyjnej wniosku wypełnionego wskazaną treścią oraz brak jego uzasadnienia stanowi istotną wadę, której nie można usunąć w trybie właściwym dla usuwania braków formalnych, i w związku z tym podlega odrzuceniu a limine jako niedopuszczalna. Stanowisko takie prezentowane zarówno w doktrynie jak i orzecznictwie Sądu Najwyższego - w odniesieniu do istotnego elementu kasacji, jakim był wymóg przedstawienia okoliczności uzasadniających jej przyjęcie do rozpoznania – zachowało aktualność na gruncie przepisów dotyczących skargi kasacyjnej. Spełnienie obowiązku wynikającego z art. 3983 § 1 pkt 3 k.p.c. nie może polegać tylko na odwołaniu się do powołanych podstaw, na których oparta została skarga kasacyjna. Odwołanie się do podstaw kasacyjnych nie wypełnia obowiązku uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania.

Byłoby to bowiem zbędnym powielaniem argumentów wskazanych w uzasadnieniu podstaw kasacyjnych, służących wykazaniu ich zasadności.

Skoro więc skarga nie spełnia wymagania określonego w art. 3983 § 1 pkt 3 k.p.c. należało orzec, jak w sentencji (art. 3986 § 3 k.p.c.).

jz