Postanowienie SN z 7 października 2009 r., V CSK 165/09

Wydany

7 października 2009 r.

Sąd

Sąd Najwyższy

Sprawa

w sprawie z powództwa R. Sp. z o.o. przeciwko Powiatowi K. o zapłatę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 7 października 2009 r., na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 5 grudnia 2008 r., sygn. akt [...], odrzuca skargę kasacyjną i zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 1800 (tysiąc osiemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Skład

SSN Krzysztof Strzelczyk

Sentencja

r.

Uzasadnienie

Pozwany Powiat K. wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 5 grudnia 2008 r., zmieniającego w pkt I wyrok Sądu Okręgowego w O. z dnia 3 września 2008 r. Skarżący zarzucił Sądowi drugiej instancji naruszenie prawa materialnego przez niewłaściwą wykładnię i niewłaściwe zastosowanie szczegółowo wskazanych w skardze postanowień wiążącej strony umowy, a nadto naruszenie prawa procesowego, tj. art. 233 k.p.c. przez dowolną i wybiórczą ocenę dowodów, z pominięciem pozostałych dowodów.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje

Skarga kasacyjna będąca nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia, a zarazem kwalifikowanym pismem procesowym powinna, w szczególności zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie (art. 3984 § 1 pkt 2 k.p.c.).

Skarżący powinien zatem wskazać, że opiera skargę na podstawie naruszenia przepisów prawa materialnego lub naruszenia przepisów postępowania (art. 3983 § 1 k.p.c.) i w ramach tak określonych podstaw sformułować odpowiednie zarzuty.

Skarga, która nie czyni zadość powyższym wymaganiom dotknięta jest brakiem nieusuwalnym i podlega odrzuceniu ad limine (art. 3986 § 2 i 3 k.p.c.).

W niniejszej sprawie skarga kasacyjna nie została oparta na ustawowych podstawach. Twierdzenie skarżącego, że doszło do naruszenia prawa materialnego przez niewłaściwą wykładnię i niewłaściwe zastosowanie pozostało gołosłowne.

Skarżący nie przytoczył przepisów prawa, którym rzekomo uchybił Sąd drugiej instancji i nie wyjaśnił na czym ewentualne uchybienia miałyby polegać. W ramach pierwszej podstawy kasacyjnej przytoczył natomiast szereg postanowień wiążącej strony umowy wskazując, że Sąd dopuścił się ich błędnej wykładni i niewłaściwego zastosowania. Postanowienia umowy nie mają jednak charakteru normatywnego, nie stanowią części obowiązującego porządku prawnego i nie mogą być utożsamiane z przepisami prawa, a co za tym idzie nie można w oparciu o nie formułować zarzutów. Z kolei w ramach drugiej podstawy kasacyjnej skarżący zarzucił naruszenie art. 233 k.p.c. przez dowolną i wybiórczą ocenę dowodów, co jest niedopuszczalne w świetle wyraźnego brzmienia art. 3983 § 3 k.p.c. 3

Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy na podstawie art. 3986 § 2 i 3 k.p.c. w zw. z art. 3984 § 1 pkt 2 i art. 3983 § 1 k.p.c. orzekł jak w sentencji, rozstrzygając o kosztach postępowania kasacyjnego zgodnie z art. 98 § 1, 3 k.p.c., art. 108 § 1 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 k.p.c. w zw. z art. 39821 k.p.c.