Postanowienie SN z 22 stycznia 2015 r., V CSK 377/14

Wydany

22 stycznia 2015 r.

Sąd

Sąd Najwyższy

Sprawa

w sprawie z powództwa Banku S.A. w W. przeciwko A. W.-B. o zapłatę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 22 stycznia 2015 r., na skutek skargi kasacyjnej pozwanej od wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 11 grudnia 2013 r.,

Skład

SSN Zbigniew Kwaśniewski

Sentencja

1. odrzuca skargę kasacyjną w części zaskarżającej oddalenie apelacji strony powodowej;
2. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania w pozostałej części;
3. zasądza od pozwanej na rzecz strony powodowej kwotę 1 800 zł (jeden tysiąc osiemset złotych) tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.

r.

Uzasadnienie

Określone w art. 3984 § 2 k.p.c. wymaganie uzasadnienia w skardze kasacyjnej wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania zostaje spełnione, jeśli skarżący wykaże, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. - zważywszy zwłaszcza, że zaskarżone orzeczenie cechuje się prawomocnością - może być zatem osiągnięty jedynie przez powołanie i uzasadnienie istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym, które będą mogły stanowić podstawę oceny skargi kasacyjnej pod kątem przyjęcia jej do rozpoznania. Na tych jedynie przesłankach Sąd

Najwyższy może oprzeć rozstrzygnięcie w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

We wniesionej skardze kasacyjnej oraz w piśmie procesowym pozwanej z dnia 12 maja 2014 r. wniosek o przyjęcie jej do rozpoznania oparty został na przesłankach wskazanych w art. 3989 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c. Sformułowane w ujęciu strony skarżącej zagadnienie nie odpowiada wymaganiu przewidzianemu w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. Sprowadza się ono do ogólnikowego zasygnalizowania pewnej kwestii materialnoprawnej, do której trudno, ze względu na jej nieprecyzyjne sformułowanie, ustosunkować się. Symptomatyczne jest zresztą, że strona skarżąca przedstawionego zagadnienia nie osadza w jakimkolwiek kontekście prawnym, aczkolwiek, skoro ma ono cechować się istotnością z punktu widzenia prawnego, to niezbędne jest umiejscowienie go w konkretnym gruncie prawnym.

Również przesłanka, o której mowa w art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. nie została wykazana. Skarżąca nie wskazała bowiem przyczyny, dla której zachodzi potrzeba dokonania przez Sąd Najwyższy wykładni przepisu art. 75 ust. 1 Prawa bankowego ani też – poza gołosłownym stwierdzeniem – nie wyjaśniła, na czym polega ewentualna rozbieżność w orzecznictwie sądów co do wykładni powyższego przepisu, nie wskazując nawet przykładowo orzeczeń mogących być źródłem twierdzonych rozbieżności i poważnych wątpliwości.

W tym stanie rzeczy należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.) w części zaskarżającej oddalenie apelacji pozwanej (pkt 2 sentencji).

Ponieważ pozwana zaskarżyła w całości wyrok oddalający apelacje obu stron, przeto należało odrzucić skargę kasacyjną pozwanej w części zaskarżającej oddalenie apelacji strony powodowej (pkt 1 sentencji), a to wobec braku interesu prawnego pozwanej (gravamen) w zaskarżeniu wyroku w tej części.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 98 § 1 i 99 k.p.c. oraz na podstawie § 6 pkt 6 i § 12 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra

Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. (Dz.U. 2013, poz. 490).