Postanowienie SN z 25 stycznia 2012 r., V CSK 43/11

Wydany

25 stycznia 2012 r.

Sąd

Sąd Najwyższy

Sprawa

w sprawie z wniosku B. P. przy uczestnictwie R. P. o podział majątku,

Skład

SSN Lech Walentynowicz sprawozdawca
SSN Barbara Myszka
SSN Dariusz Zawistowski

Rozpoznanie

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 25 stycznia 2012 r., skargi kasacyjnej wnioskodawczyni

Od orzeczenia

od postanowienia Sądu Okręgowego z dnia 5 października 2010 r.

Sentencja

1. odrzuca skargę kasacyjną;
2. oddala wniosek pełnomocnika wnioskodawczyni o przyznanie kosztów zastępstwa prawnego świadczonego w postępowaniu kasacyjnym.

r.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 5 października 2010 r. Sąd Okręgowy oddalił apelację wnioskodawczyni i uczestnika postępowania od postanowienia Sądu

Rejonowego z dnia 6 kwietnia 2010 r. o podziale ich majątku dorobkowego.

Wnioskodawczyni w skardze kasacyjnej zakwestionowała postanowienie

Sądu II instancji, podając jako wartość przedmiotu zaskarżenia kasacyjnego kwotę 230 750, zł.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje

W sprawach majątkowych, do których zalicza się sprawa o podział majątku wspólnego po ustaniu wspólności ustawowej, istnieje obowiązek oznaczenia wartości przedmiotu sporu (art. 19 § 2 k.p.c w związku z art. 13 § 2 k.p.c.).

Wnioskodawczyni we wniosku podała jako wartość przedmiotu sprawy (przedmiotu podziału) kwotę 100.000, zł; wartość ta nie została skorygowana w trybie art. 25 k.p.c. i stała się wiążąca w dalszym postępowaniu (art. 26 k.p.c w związku z art. 13 k.p.c.).

Dokonując podziału majątku dorobkowego stron Sąd Rejonowy w postanowieniu z dnia 6 kwietnia 2010 r. ustalił, że przedmiotem podziału są składniki majątkowe o wartości 51 664,65 (44 657 zł + 4 657,65 + 47,70 zł + 2 350), które przyznał uczestnikowi postępowania, a wnioskodawczyni - spłatę w wysokości 25 832 zł.

W sprawie nakładów z majątku wspólnego na majątek odrębny uczestnika wypowiedział się biegły sądowy, którego opinii wnioskodawczyni nie kwestionowała (jej stanowisko było zbliżone do treści opinii) i nie zgłosiła dalszych wniosków dowodowych.

W apelacji wnioskodawczyni nie podała wartości przedmiotu zaskarżenia, nie doszło zatem do dopuszczalnej korekty w tym zakresie (zob. art. 26 k.p.c. oraz art. 368 § 2 k.p.c.). Z tej przyczyny radykalne „podwyższenie” wartości zaskarżenia kasacyjnego do kwoty 230 750, zł (jako połowy wartości nakładów) nie może być 3 procesowo skuteczne. Należy podkreślić, że wartość przedmiotu sporu oraz wartość zaskarżenia spełniają istotną rolę procesową, gdyż decydują o właściwości sądu, opłatach, wynagrodzeniu profesjonalnych pełnomocników i o dopuszczalności skargi kasacyjnej. Obowiązujące w tym zakresie przepisy nie pozwalają na dowolność służącą doraźnym celom. W konsekwencji należy stwierdzić, że w rozpoznawanej sprawie wartość przedmiotu zaskarżenia kasacyjnego jest niższa niż 150 000, zł (art. 5191 § 2 k.p.c.), zatem skarga kasacyjna jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu (art. 3986 § 3 k.p.c. w związku z art. 13 § 2 k.p.c).

Oddalony został wniosek pełnomocnika wnioskodawczyni o przyznanie kosztów zastępstwa prawnego w postępowaniu kasacyjnym, świadczonego z urzędu, ponieważ złożenie niedopuszczalnego środka odwoławczego jest sprzeczne z zasadami profesjonalizmu (por. orzeczenia Sądu Najwyższego z dnia 14 sierpnia 1997 r., II CZ 88/97, OSNC 1998, nr 3, poz. 40 i z dnia 20 września 2007 r., II CZ 69/07, OSNC 2008, nr 3, poz. 41).

jw