Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 15 marca 2011 r. Sąd Apelacyjny oddalił apelację powoda oraz zasądził od niego na rzecz strony pozwanej kwotę 2 970 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania apelacyjnego.
Uzasadniając orzeczenie o kosztach procesu, Sąd Apelacyjny stwierdził, że jego podstawę stanowi art. 98 k.p.c. wyrażający zasadę odpowiedzialności za wynik sporu. Art. 102 k.p.c. ma natomiast charakter wyjątkowy i może być stosowany w sytuacjach szczególnych. Powód nie może więc korzystać z takiego uprzywilejowania, tym bardziej że jego powództwo można ocenić jako oczywiście bezzasadne.
W zażaleniu powód domagał się uchylenia orzeczenia o kosztach, powołując się na naruszenie art. 102, 108 § 1 i 328 § 2 k.p.c., art. 110 i 111 u.k.s.c. oraz art. 45 Konstytucji.
Skarżący wskazał na aktualny brak dochodów wynikający z tymczasowego aresztowania oraz na nadmierną wysokość zasądzonych kosztów.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje
Orzekanie o kosztach procesu mieści się w sferze znacznej swobody decyzyjnej sądu rozstrzygającego sprawę w instancji, w związku z czym kontrola odwoławcza jest tu ograniczona, w szczególności w sytuacji, w której kontroli takiej dokonuje Sąd Najwyższy. Do jego zadań ustawowych należy bowiem wyjaśnianie zagadnień prawnych budzących wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów oraz korygowania oczywistych naruszeń prawa.
Skarżący bezzasadnie zarzucił „nadmierną wysokość” zasądzonych kosztów, obejmujących wynagrodzenie za pomoc prawną świadczoną stronie pozwanej w postępowaniu apelacyjnym. W zażaleniu pominięto, że żądanie pozwu obejmowało dwa, a nie jedno roszczenie, a zasądzona kwota została ustalona na poziomie minimalnym (3600 zł + 360 zł = 3960 zł x 0,75 = 2970 zł).
Bezzasadnie zostały również powołane art. 110-111 u.k.s.c., bez znajomości art. 108 u.k.s.c. stanowiącego, że zwolnienie od kosztów sądowych nie zwalnia strony od obowiązku zwrotu kosztów procesu przeciwnikowi.
W sposób nieuzasadniony odwołano się także do art. 45 Konst., ponieważ powodowi zapewniona została droga sądowa w obu instancjach.
Sąd Apelacyjny przedstawił motywy orzeczenia o kosztach postępowania apelacyjnego (art. 98 § 1 k.p.c.), wyjaśnił też przyczyny niezastosowania art. 102 k.p.c. W ramach swojej kompetencji przepisów tych nie naruszył. Należało w konsekwencji oddalić zażalenie (art. 39814 k.p.c. związku z art. 3941 § 3 k.p.c.).
Na rzecz pełnomocnika powoda, świadczącego nieopłaconą pomoc prawną w postępowania zażaleniowym, zasądzone zostało od Skarbu Państwa należne wynagrodzenie.