Uzasadnienie
Sąd Apelacyjny odrzucił apelację wniesioną przez stronę pozwaną z tej przyczyny, że nie została ona opłacona w terminie. Termin wniesienia tego środka odwoławczego minął w dniu 10 września 2014 r. natomiast opłat upłynęła na rachunek Sądu Okręgowego (i została na nim zaksięgowana) w dniu 11 września 2014 r. (k. 444 akt).
W zażaleniu pozwanej podnoszono naruszenie przepisów Konstytucji (art. 45, art. 1 w zw. z art. 32 i w zw. z art. 78 Konstytucji RP), § 2 art. 1 rozporządzenia MS w sprawie sposobu uiszczania opłat sądowych w sprawach cywilnych z 31 stycznia 2006 r. (Dz. U. z 2006 r. nr 27, poz. 199 ze zm.; cyt. dalej jako rozporządzenie MS z 31 stycznia 2006 r.) i art. 570 k.p.c. Skarżąca domagała się uchylenia zaskarżonego postanowienia.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje
Z ustaleń Sądu Apelacyjnego wynika, że strona pozwana wniosła opłatę od apelacji na rachunek Sądu Okręgowego za pośrednictwem Grupy Finansowej „E.” spółki z o.o. (pośrednika w dokonywaniu płatności), przy czym kwota opłaty wpłynęła na ten rachunek w dniu 11 września 2014 r. (k. 440 akt sprawy).
Tymczasem termin do wniesienia opłaty od apelacji upłynął w dniu 10 września 2014 r.
W ostatnio wydanej uchwale Sądu Najwyższego z dnia 26 lutego 2014 r., III CZP 112/13 (OSNC 2014, nr 12, poz. 122) wyjaśniono, że datą uiszczenia opłaty sądowej na rachunek bankowy sądu, wnoszonej w postaci opłaty gotówkowej w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego (Poczty Polskiej SA) jest data przyjęcia tej opłaty przez operatora. W uzasadnieniu uchwały Sąd Najwyższy przypomniał, że w razie uiszczenia opłaty sądowej poleceniem bankowym (za pośrednictwem instytucji bankowej) przyjmuje się, iż data jej uiszczenia jest data przyjęcia polecenia przez bank, jeżeli kwota przelewu miała odpowiednie pokrycie na rachunku bankowym wpłacającego. Reguły te nie mają jednak zastosowania wówczas, gdy opłata sądowa jest wniesiona za pośrednictwem niebankowej instytucji płatniczej. W takiej sytuacji dniem wniesienia 3 odpowiedniej opłaty sądowej jest dzień uznania nią rachunku bankowego właściwego Sądu, a nie dzień przekazania odpowiednich funduszy tej instytucji.
Skoro zatem strona skarżąca przy wnoszeniu opłaty od apelacji skorzystała z pośrednictwa wspomnianej instytucji niebankowej i do uznania rachunku Sądu doszło po upływie terminu, to istniały podstawy do odrzucenia wniesionego środka odwoławczego (art. 370 k.p.c.).
Argumentacja prawna skarżącego prezentowana w treści zażalenia nie dostarczyła odpowiednio przekonywających argumentów pozwalających na odstąpienie od dotychczasowej, ustabilizowanej od wielu lat wykładni Sądu Najwyższego dotyczącej wnoszenia opłat sądowych nie za pośrednictwem poczty i instytucji bankowych.
W tej sytuacji należało oddalić zażalenie jako nieuzasadnione (art. 3941 § 3 k.p.c. w zw. z art. 39814 k.p.c. i rozstrzygnąć o kosztach postępowania zażaleniowego.