Postanowienie SN z 26 marca 2014 r., V CZ 15/14

Wydany

26 marca 2014 r.

Sąd

Sąd Najwyższy

Sprawa

w sprawie z powództwa Biura Podróży i Usług "G." Sp. z o.o. w P. przeciwko T. D. S.A. w K. o zapłatę,

Skład

SSN Teresa Bielska-Sobkowicz przewodniczący
SSN Marian Kocon sprawozdawca
SSN Grzegorz Misiurek

Rozpoznanie

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 26 marca 2014 r., zażalenia strony pozwanej na wyrok Sądu Okręgowego w K. z dnia 31 października 2013 r. oddala zażalenie.

Sentencja

r.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 31 października 2013 r. Sąd Okręgowy w K. uchylił wyrok

Sądu Rejonowego w T. z dnia 11 kwietnia 2013 r. w sprawie z powództwa Biura

Podróży i Usług „G." spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w P. przeciwko T. D. spółka akcyjna w K., o zapłatę. Powódka domagała się m. in. odszkodowania za bezumowne korzystanie z nieruchomości przez pozwaną.

Orzeczenie zaskarżyła pozwana spółka zarzucając naruszenie art. 386 § 4 k.p.c. Pozwana wniosła o uchylenie wyroku Sądu Okręgowego i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje

Zgodnie z art. 3941 § 11 k.p.c. zażalenie do Sądu Najwyższego przysługuje także w razie uchylenia przez sąd drugiej instancji wyroku sądu pierwszej instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. W judykaturze Sądu

Najwyższego jednolicie przyjmuje się, że celem takiego zażalenia jest poddanie pod kontrolę prawidłowości uchylenia przez sąd drugiej instancji orzeczenia sądu pierwszej instancji i przekazania sprawy do ponownego postępowania, co może nastąpić jedynie w wypadkach przewidzianych w art. 386 k.p.c.. Taka konstrukcja oznacza, że Sąd Najwyższy przy rozpoznawaniu zażalenia nie może oceniać stanowiska sądu drugiej instancji, co do meritum sprawy, nawet gdyby uznawał je za błędne i odbiegające od utrwalonego stanowiska judykatury (por. postanowienie

Sądu Najwyższego z dnia 21 sierpnia 2013r., II CZ 26/13, niepubl.).

Orzecznictwo Sądu Najwyższego jednolicie przyjmuje, że nierozpoznanie istoty sprawy w rozumieniu art. 386 § 4 k.p.c. występuje wtedy, gdy sąd pierwszej instancji zaniechał zbadania materialnej podstawy żądania pozwu lub zarzutów merytorycznych przeciwstawionych zgłoszonemu roszczeniu. W rozważanej sprawie taka sytuacja występuje. Sąd Rejonowy oddalił powództwo m in.

o odszkodowanie, uwzględniając podniesiony przez pozwaną zarzut zasiedzenia służebności gruntowej w swojej treści odpowiadającej służebności przesyłu. Sąd

Okręgowy przyjął odmienną ocenę prawną i uznał, że zarzut podniesiony przez 3 pozwaną nie jest skuteczny. Takie rozstrzygnięcie aktualizuje potrzebę oceny przesłanek żądań zgłoszonych w pozwie, w szczególności w zakresie żądania odszkodowawczego. W tym zakresie Sąd Rejonowy zaniechał ustaleń faktycznych, jak też nie dokonał oceny prawnej. Tym samym, uchylenie wyroku Sądu

Rejonowego na podstawie art. 386 § 4 k.p.c. należy uznać za uzasadnione.

Z tych względów Sąd Najwyższy, na podstawie art. 39814 k.p.c. w zw. z art. 3941 §3 k.p.c. postanowił jak wyżej.