Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 18 stycznia 2005 r. Sąd Okręgowy w J. odrzucił kasację
Powiatowego Rzecznika Konsumentów we L. (dalej określany także jako „Rzecznik”), który wstąpił do sprawy za zgodą powódki i popierał jej powództwo. Odrzucenie kasacji nastąpiło z tego względu, że sporządzona została przez Rzecznika, a zatem podmiot, który w ocenie Sądu Okręgowego nie ma zdolności postulacyjnej do wniesienia kasacji.
Drugą przyczyną odrzucenia kasacji była zbyt niska wartość przedmiotu zaskarżenia, która wynosi 3.520 zł., a nie - wskazana w kasacji kwota 11.734 zł, która odpowiada pierwotnej wartości przedmiotu sporu.
Rozpoznając zażalenie Rzecznika, w którym obie przyczyny odrzucenia kasacji zostały zakwestionowane, Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Powiatowy Rzecznik Konsumentów we L. wstąpił do postępowania w niniejszej sprawie, za zgodą powódki, na podstawie art. 633 k.p.c. Zgodnie z art. 634 k.p.c. w sprawach, o których mowa w art. 633 k.p.c., do powiatowego rzecznika konsumentów stosuje się odpowiednio przepisy o prokuratorze. Brak w tym przepisie ograniczeń co do zakresu stosowania przepisów o prokuratorze oznacza, że mają odpowiednie zastosowanie nie tylko przepisy tytułu II, działu III księgi pierwszej kodeksu postępowania cywilnego (art. 55 – 60 k.p.c.), ale także przepisy o prokuratorze dotyczące postępowania kasacyjnego. W świetle mającego odpowiednie zastosowanie art. 60 § 2 k.p.c., stanowiącego że prokurator może zaskarżyć każde orzeczenie sądowe, od którego służy środek odwoławczy, przyjąć należy, że uprawnienie do zaskarżenia orzeczenia przysługuje także powiatowemu rzecznikowi konsumentów.
Prokurator ma zdolność postulacyjną do sporządzenia i wniesienia kasacji (art. 3932 k.p.c. w zw. z art. 3 ustawy z dnia 22 grudnia 2004 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz ustawy – Prawo o ustroju sądów powszechnych, Dz. U. Nr 13, poz. 98), a zatem stosując odpowiednio art. 3932 k.p.c. przyjąć należy, że ma ją także rzecznik konsumentów. Odrzucenie kasacji z powodu niezachowania przy jej wnoszeniu przymusu adwokacko-radcowskiego nie znajduje więc uzasadnienia.
Kasacja podlegała odrzucenia – jak trafnie przyjął Sąd Okręgowy – ze względu na to, że wartość przedmiotu zaskarżenia jest niższa niż dziesięć tysięcy złotych (art. 3921 § 1 k.p.c. w zw. z art. 3 ustawy z dnia 22 grudnia 2004 r. o zmianie ustawy –
Kodeks postępowania cywilnego oraz ustawy – Prawo o ustroju sądów powszechnych,
Dz. U. Nr 13, poz. 98). Wbrew podniesionym w zażaleniu zarzutom wartością przedmiotu zaskarżenia nie jest kwota 11.734 zł., lecz kwota 4.851, 21 zł. Na skutek wydania przez Sąd II instancji wyroku reformatoryjnego zasądzona przez Sąd I instancji kwota 7.040 zł obniżona została do kwoty 3.520 zł, a zatem powództwo (ograniczone przez powódkę do kwoty 8.371,20 zł) oddalone zostało co do kwoty 4.851,21 zł (8.371,20 – 3.520 = 4.851,21 zł.). Skoro wartością przedmiotu zaskarżenia jest kwota 4.851,21 zł., a więc niższa od 10.000 zł kasacja podlegała odrzuceniu jako niedopuszczalna.
Z przytoczonych względów zażalenie należało oddalić (art. 3941 § 3 i art. 39814 k.p.c. w zw. z art. 3 ustawy z dnia 22 grudnia 2004 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz ustawy – Prawo o ustroju sądów powszechnych, Dz. U. Nr 13, poz. 98).