Uzasadnienie
Sąd Okręgowy w C. postanowieniem z dnia 12 marca 2009 r. odrzucił skargę kasacyjną pozwanego G.S. od wyroku tego Sądu z dnia 29 grudnia 2008 r. uznając, że wartość przedmiotu zaskarżenia jest niższa niż 50 000 zł.
W zażaleniu na to postanowienie pozwany zarzucił naruszenie art. 25 § 2 i art. 233 § 1 k.p.c. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje
Sąd pierwszej instancji wezwał powódkę do wskazania wartości przedmiotu sporu w oparciu o wysokość trzymiesięcznego czynszu najmu, co odnosiło się wyłącznie do zawartego w pozwie żądania eksmisji. Sąd Rejonowy pominął, że pozew zawierał również żądanie unieważnienia umowy zamiany, które podlegało odrębnej opłacie sądowej. W pozwie nie podano wartości przedmiotu sporu w tym zakresie, a Sąd nie wzywał o uzupełnienie tego braku pozwu.
Wartość przedmiotu sporu nie została ustalona dla tego żądania także na podstawie art. 25 k.p.c. Nie można zatem przyjąć, że wartość przedmiotu sporu nie podlegała już badaniu w dalszym toku postępowania. W wyniku uchybień także
Sądu drugiej instancji nie została oznaczona prawidłowo wartość przedmiotu zaskarżenia również w apelacji. Po raz pierwszy wskazano ją dopiero w skardze kasacyjnej, co nie może rzutować na uznanie skargi kasacyjnej za niedopuszczalną z uwagi na wcześniejsze błędne oznaczenie wartości przedmiotu sporu związane z nieuwzględnieniem jednego z żądań pozwu. Uwzględniając przedmiot zaskarżenia oznaczony w skardze kasacyjnej należało zatem ocenić czy wartość przedmiotu zaskarżenia została oznaczona prawidłowo. Pominięcie tej oceny doprowadziło do naruszenia art. 3986 § 2 k.p.c. Z tego względu zażalenie podlegało uwzględnieniu na podstawie art. 3941 § 3 i art. 39815 § 1 k.p.c.