Postanowienie SN z 20 czerwca 2007 r., V CZ 52/07

Wydany

20 czerwca 2007 r.

Sąd

Sąd Najwyższy

Sprawa

w sprawie ze skargi W. W. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego w B. z dn. 20 października 2006 r., w sprawie z wniosku Przędzalni Czesankowej "W." Sp. z o.o. w likwidacji o ogłoszenie upadłości w celu likwidacji majątku

Skład

SSN Krzysztof Pietrzykowski przewodniczący
SSN Grzegorz Misiurek sprawozdawca
SSN Barbara Myszka

Rozpoznanie

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 20 czerwca 2007 r., zażalenia W. W. na zarządzenie Sądu Rejonowego w B. z dnia 1 grudnia 2006 r., odrzuca zażalenie.

Sentencja

r.

Uzasadnienie

Przewodniczący Wydziału Gospodarczego w Sądzie Rejonowym zarządzeniem z dnia 1 grudnia 2006 r. zwrócił skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem orzeczenia z dnia 20 października 2006 r. wydanego w sprawie, sygn. akt VI Gup …/04 lik Ap-2. W uzasadnieniu wskazał, że skarga została złożona osobiście przez uczestnika postępowania W. W. W konsekwencji został naruszony art. 871 § 1 k.p.c., zgodnie z którym w postępowaniu przed Sądem Najwyższym obowiązuje zastępstwo stron przez adwokatów lub radców prawnych. W takiej sytuacji ma zastosowanie art. 130 § 5 k.p.c., w myśl którego pisma procesowe sporządzone z naruszeniem art. 871 k.p.c. podlegają zwrotowi bez wzywania do uiszczenia braków, chyba, że ustawa stanowi inaczej.

Sąd Rejonowy doręczając odpis wyżej wymienionego zarządzenia pouczył skarżącego, że przysługuje mu zażalenie do Sądu Najwyższego.

W piśmie procesowym z dnia 13 grudnia 2006 r., zakwalifikowanym jako zażalenie na zarządzenie przewodniczącego w przedmiocie zwrotu skargi, skarżący kwestionował zasadność zwrotu skargi, twierdząc, że przysługuje mu prawo do jej wniesienia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje

Zażalenie wniesione przez skarżącego jest z mocy prawa niedopuszczalne i jako takie podlega odrzuceniu. Zgodnie bowiem z treścią art. 3941 § 1 i 2 k.p.c., zażalenie do Sądu Najwyższego przysługuje wyłącznie na postanowienia sądu drugiej instancji kończące postępowanie w sprawie wskazane w tym przepisie.

Ponadto odrzuceniu podlega zażalenie wniesione do Sądu Najwyższego z pominięciem przymusu adwokacko-radcowskiego (art. 871 § 1 k.p.c.).

Na marginesie tylko należy zwrócić uwagę, że decyzja przewodniczącego wydziału o zwrocie skargi nie była formalnie poprawna, co jednak z punktu widzenia interesu skarżącego jest bez znaczenia. Skarga wniesiona z pominięciem przepisów o przymusie adwokacko-radcowskim winna zostać odrzucona przez Sąd

Najwyższy, a nie zwrócona przez przewodniczącego wydziału w sądzie pierwszej instancji.

Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy na podstawie art. 373 k.p.c. w zw. z art. 3941 § 3, art. 39821 i art. 397 § 2 k.p.c. orzekł, jak w sentencji.

kg