Uzasadnienie
W związku z wnioskiem o uzupełnienie i wykładnię postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 18 września 2014 r.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje
Zgodnie z art. 351 § 1 k.p.c. wniosek o uzupełnienie orzeczenia może być zgłoszony w terminie dwóch tygodni od ogłoszenia wyroku, a gdy doręczenie wyroku następuje z urzędu - od jego doręczenia. Termin został dochowany.
Wskazany przepis stanowi jednak ponadto, że wniosek taki może dotyczyć sytuacji, w której sąd nie orzekł o całości żądania, o natychmiastowej wykonalności albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Taka sytuacja nie zachodzi, wobec czego wniosek o uzupełnienie postanowienia podlega oddaleniu.
Wykładnia orzeczenia służy rozstrzygnięciu wątpliwości co do jego treści (art. 352 k.p.c.). Uzasadnienie wniosku wskazuje, że strona w istocie polemizuje z oceną majątkowego charakteru roszczenia, przyjętego w orzeczeniu, którego wniosek dotyczy. Wbrew przeświadczeniu autora wniosku, orzeczenie i jego uzasadnienie nie zawiera niejasności podlegających wykładni. Nie jest rzeczą sądu przedstawianie stronie metody obliczenia wartości przedmiotu zaskarżenia.
Postanowienie z dnia 18 września b.r. stanowi kontynuację linii orzeczniczej utrwalonej w praktyce Sądu Najwyższego. Wskazano w jego uzasadnieniu orzeczenia dotyczące kryteriów określania majątkowego bądź niemajątkowego charakteru uchwały. Orzeczenia te, wbrew twierdzeniom autora wniosku, są powszechnie dostępne. Określenie „niepublikowane” oznacza tylko tyle, że nie są zamieszczone w urzędowym zbiorze orzeczeń. Wszystkie cytowane w uzasadnieniu postanowienia orzeczenia dostępne są natomiast w internetowych publikatorach (np. LEX), ponadto zamieszczone są na powszechnie dostępnej stronie internetowej Sądu Najwyższego (z wyjątkiem dwóch najstarszych, które również są udostępniane ze strony internetowej SN poprzez Referat do spraw informacji publicznej).
Podkreślenia wymaga, że w postępowaniu przed Sądem Najwyższym strony reprezentowane są przez profesjonalnych pełnomocników, wykonujących zawód adwokata lub radcy prawnego, dla których dostęp do orzecznictwa Sądu Najwyższego nie powinien stanowić trudności.
Wobec braku przesłanek określonych w art. 351 i 352 k.p.c. orzeczono jak w sentencji.