Uzasadnienie
Sąd Apelacyjny postanowieniem z dnia 5 czerwca 2013 r. odrzucił skargę kasacyjną powódki, wniesioną przez nią osobiście od wyroku tego Sądu z dnia 27 lutego 2013 r., oddalającego jej apelację od wyroku Sądu Okręgowego oddalającego powództwo skierowane przeciwko Skarbowi Państwa - Ministrowi
Obrony Narodowej w Warszawie i Ministrowi Spraw Wewnętrznych w Warszawie, o odszkodowanie i zadośćuczynienie. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd
Apelacyjny wyjaśnił, że w postępowaniu przed Sądem Najwyższym obowiązuje zastępstwo procesowe strony przez adwokata lub radcę prawnego (art. 871 § 1 k.p.c.), zatem skarga kasacyjna strony nie mającej przez Sądem Najwyższym zdolności postulacyjnej, podlegała odrzuceniu na podstawie art. 3986 § 2 k.p.c.
W zażaleniu powódka przyznając, że była pouczona o konieczności wniesienia skargi kasacyjnej przez adwokata lub radcę prawnego, zakwestionowała zasadność rozstrzygnięcia podnosząc, że powinna być pouczona również o możliwości złożenia wniosku o ustanowienie adwokata z urzędu celem sporządzenia i podpisania skargi kasacyjnej.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje
Przedmiotem oceny Sądu Najwyższego rozstrzygającego zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej wniesionej bez zachowania przymusu adwokacko-radcowskiego jest tylko to, czy rzeczywiście został naruszony przepis art. 871 § 1 k.p.c., natomiast poza tą oceną pozostają przyczyny, z powodu których strona przepis ten naruszyła (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 7 kwietnia 2011 r., IV CZ 6/11).
Z utrwalonego, jednolitego i powszechnie znanego orzecznictwa dotyczącego jasno sformułowanych przepisów kodeksu postępowania cywilnego wynika, że skarga kasacyjna wniesiona przez stronę nie mającą - ze względu na przymus adwokacko-radcowski - zdolności postulacyjnej, podlega odrzuceniu na podstawie art. 3986 § 2 k.p.c. Prawidłowość zaskarżonego postanowienia nie nasuwa zatem wątpliwości. Odrzuceniu skargi kasacyjnej z powodu braku zdolności postulacyjnej nie stoją na przeszkodzie nawet takie okoliczności jak 3 brak pouczenia o sposobie zaskarżenia orzeczenia, czy też jego niepełny lub nieprecyzyjny charakter (zob. m. in. postanowienia SN: z dnia 19 marca 1998 r.,
I CZ 21/98, niepubl. oraz z dnia19 sierpnia 2004 r., V CZ 79/04, niepubl.).
Jeżeli natomiast, w ocenie skarżącej, okoliczności, na które powołuje się w zażaleniu, mają związek z dokonaniem przez nią ułomnej czynności procesowej, skarżąca okoliczności te może poddać ocenie sądu w innym postępowaniu, to jest w postępowaniu o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej.
Wniesienie przez pełnomocnika ustanowionego przez sąd środka procesowego oczywiście bezzasadnego nie uzasadnia przyznania mu od Skarbu
Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (postanowienie
SN z dnia 20 września 2007 r., II CZ 69/07, OSNC 2008, nr 3, poz. 41).
Wobec powyższego, na podstawie art. 39814 w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c., Sąd
Najwyższy orzekł jak w sentencji.
jw