Postanowienie SN z 29 września 2010 r., V CZ 61/10

Wydany

29 września 2010 r.

Sąd

Sąd Najwyższy

Sprawa

w sprawie z powództwa M. Ś. przeciwko D. W. o zapłatę, Apelacyjnego z dnia 6 maja 2010 r., sygn. akt I ACz (…), oddala zażalenie.

Skład

SSN Lech Walentynowicz przewodniczący
SSN Barbara Myszka
SSN Krzysztof Pietrzykowski sprawozdawca

Rozpoznanie

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 29 września 2010 r., zażalenia powoda na orzeczenie o kosztach, zawarte w postanowieniu Sądu

Sentencja

r.

Uzasadnienie

Sąd Apelacyjny postanowieniem z dnia 6 maja 2010 r. wydanym na skutek zażalenia powoda na postanowienie Sądu Okręgowego w K. z dnia 13 kwietnia 2010 r. w sprawie zabezpieczenia roszczenia powoda zmienił zaskarżone postanowienie, a w punkcie 3 nie obciążył pozwanego kosztami postępowania zażaleniowego. W uzasadnieniu wyjaśnił, że „wobec wyniku postępowania zażaleniowego i braku możliwości na tym etapie postępowania udziału w nim obowiązanego nie było uzasadnione obciążanie obowiązanego kosztami postępowania zażaleniowego (art. 102 k.p.c.)”.

W zażaleniu na rozstrzygnięcie Sądu Apelacyjnego w przedmiocie nieobciążania obowiązanego kosztami postępowania zażaleniowego pełnomocnik powoda, zarzucając naruszenie art. 102 k.p.c., wniósł o zmianę zaskarżonego orzeczenia i zasądzenie od obowiązanego na rzecz uprawnionego kwoty 775 złotych tytułem kosztów postępowania zażaleniowego. Podkreślił, że nie można przyjąć, iż zasady słuszności przemawiają za udzieleniem obowiązanemu swoistej ulgi w zakresie kosztów postępowania, zwłaszcza, że obowiązek ponoszenia kosztów nie jest uzależniony od czynnego udziału obowiązanego w postępowaniu.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Artykuł 102 k.p.c. przewiduje wyjątek od zasady odpowiedzialności strony przegrywającej sprawę za koszty procesu (art. 98 § 1 k.p.c.). Według tego przepisu, w wypadkach szczególnie uzasadnionych sąd może zasądzić od strony przegrywającej tylko część kosztów procesu albo nie obciążać jej w ogóle kosztami. Ustalenie, czy w sprawie zachodzi „wypadek szczególnie uzasadniony”, zależy od swobodnej oceny sądu (por. np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 13 grudnia 2007 r., I CZ 110/07, niepubl.). Ocena ta musi jednakże uwzględniać wszystkie okoliczności, które mogą mieć wpływ na jej podjęcie (por. np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 11 lutego 2010 r., I CZ 112/09, niepubl.). W okolicznościach niniejszej sprawy wypadkiem szczególnie uzasadnionym jest sytuacja, gdy Sąd drugiej instancji zmienił postanowienie Sądu pierwszej instancji w sprawie zabezpieczenia roszczenia powoda w sytuacji, gdy pozwany nie miał na to żadnego wpływu.

Z przedstawionych powodów orzeczono jak w sentencji (art. 39814 w związku z art. 3941 § 3 k.p.c.).