Postanowienie SN z 3 października 2014 r., V CZ 64/14

Wydany

3 października 2014 r.

Sąd

Sąd Najwyższy

Sprawa

w sprawie z powództwa B. Spółki Europejskiej z siedzibą w Hamburgu - Oddział w Polsce przeciwko W. F. i E. S. o nakazanie, Sądu Gospodarczego w W. z dnia 17 marca 2014 r., oddala zażalenie i zasądza od pozwanego W. F. na rzecz powoda kwotę 1 200 (jeden tysiąc dwieście) zł tytułem kosztów postępowania zażaleniowego.

Skład

SSN Marta Romańska przewodniczący
SSN Iwona Koper sprawozdawca
SSN Anna Owczarek

Rozpoznanie

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 3 października 2014 r., zażalenia pozwanego W. F. na postanowienie Sądu Okręgowego

Sentencja

r.

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem Sąd Okręgowy odrzucił jako niedopuszczalną na podstawie art. 3982 § 1 k.p.c. skargę kasacyjną pozwanego W. F. od wyroku w sprawie o nakazanie wydania nieruchomości, w której wartość przedmiotu zaskarżenia ustalona na podstawie art. 232 k.p.c. wynosi 18 900 zł.

Postanowienie zaskarżył pozwany W. F., zarzucając w zażaleniu naruszenie przepisów art. 3986 § 2 w zw. z 3982 k.p.c., polegające na błędnym ich zastosowaniu. Podniósł, że Sąd Okręgowy naruszył art. 321 k.p.c. i wyszedł ponad żądanie apelacji, a co za tym idzie „tenor jego wyroku traktuje o prawach majątkowych, których wartość pozwalałaby zakwalifikować sprawę jako kasacyjną".

Wartość tę pozwany określił na kwotę 106.147,92 zł. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz o zasądzenie od powoda kosztów postępowania według norm przepisanych.

W odpowiedzi na zażalenie powód domagał jego oddalenie w całości i zasądzenie na swoją rzecz od pozwanego kosztów postępowania zażaleniowego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje

Zasadnicze znaczenie dla oceny dopuszczalności wniesionej skargi ma przedmiot objętej zaskarżonym wyrokiem sprawy, a w konsekwencji właściwa dla niego podstawa obliczenia wartości przedmiotu zaskarżenia. Sąd Okręgowy ustalił, że żądanie pozwu dotyczy nieruchomości oddanej pozwanym przez powódkę do użytkowania. Właściwą podstawą do określenia wartości przedmiotu sprawy i zaskarżenia stanowi więc przepis art. 232 k.p.c., którego zastosowanie, przy ustalonych stawkach czynszu dzierżawnego stosowanego przez Gminę W. (nie kwestionowanych w zażaleniu), prowadzi do ustalenia wartości przedmiotu zaskarżenia w kwocie przyjętej przez Sąd Okręgowy. Tak określona wartość przedmiotu zaskarżenia kasacyjnego odpowiada zarazem wartości przedmiotu sporu podanej w pozwie i wartości zaskarżenia apelacyjnego.

Wartość przedmiotu zaskarżenia skargą kasacyjną, stosownie do art. 368 § 2 w zw. z art. 39821 k.p.c., może być wyższa niż podana w pozwie wartość przedmiotu sporu jedynie w wypadku, gdy powód rozszerzył żądanie pozwu lub gdy sąd orzekł ponad żądanie. Chodzi tu przy tym o takie wyjście ponad żądanie, które może wpłynąć na wartość przedmiotu zaskarżenia. Sytuacja taka nie zachodzi w związku z dokonaniem przez Sąd Okręgowy w zaskarżonym skargą kasacyjną wyroku modyfikacji brzmienia żądania powoda. Dokonana zmiana w żaden sposób nie wpłynęła bowiem na zmianę przedmiotu sprawy i podstawę ustalenia wartości przedmiotu zaskarżenia kasacyjnego, którą pozostaje art. 232 k.p.c.

W tym stanie rzeczy brak jest podstaw do zakwestionowania stanowiska

Sądu Okręgowego, który prawidłowo odrzucił skargę kasacyjną pozwanego.

Kierując się powyższym Sąd Najwyższy stosownie do art. 39814 w zw. z art. 3941 § 1 i 3 k.p.c. oddalił zażalenie oraz na podstawie art. 98 § 1 i 3 w zw. z art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c. orzekł o kosztach postępowania zażaleniowego stosownie do jego wyniku.