Postanowienie SN z 12 grudnia 2013 r., V CZ 70/13

Wydany

12 grudnia 2013 r.

Sąd

Sąd Najwyższy

Sprawa

w sprawie z powództwa J. S. przeciwko Skarbowi Państwa - Prezesowi Sądu Rejonowego w C., Prezesowi Sądu Okręgowego w C. i Prezesowi Sądu Apelacyjnego o zapłatę,

Skład

SSN Teresa Bielska-Sobkowicz sprawozdawca
SSN Mirosław Bączyk
SSN Irena Gromska-Szuster

Rozpoznanie

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 12 grudnia 2013 r., zażalenia powoda na postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 22 sierpnia 2012 r. oddala zażalenie.

Sentencja

r.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 22 sierpnia 2013 r. Sąd Apelacyjny odrzucił zażalenie na postanowienie tego Sądu z dnia 29 czerwca 2012 r. odrzucające zażalenie powoda na postanowienie o kosztach zawarte w punkcie 2 i 3 wyroku tego Sądu z dnia 26 kwietnia 2012 r. Przyczyną odrzucenia zażalenia było wniesienie go osobiście przez powoda J. S. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł powód J. S.,zaskarżając je w całości i zarzucając naruszenie art. 394 § 1 pkt. 2 k.p.c. oraz art. 871 § 2 oraz art. 3941 § 2 k.p.c. poprzez odrzucenie zażalenia do Sądu Najwyższego w sytuacji, w której nie został rozpoznany jego wniosek o ustanowienie pełnomocnika w celu sporządzenia zażalenia na postanowienie o kosztach zawarte w punkcie 2 i 3 wyroku tego Sądu z dnia 26 kwietnia 2012 r.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje

Zgodnie z art. 87 § 1 k.p.c. w postępowaniu przed Sądem Najwyższym obowiązuje zastępstwo stron przez adwokatów lub radców prawnych. Zastępstwo to dotyczy także czynności procesowych związanych z postępowaniem przed

Sądem Najwyższym, podejmowanych przed sądem niższej instancji. Przymus adwokacki ustanowiony w art. 87 1 k.p.c. obejmuje wszelkie postępowania, które przynależą do właściwości Sądu Najwyższego, dotyczy więc także zażalenia do

Sądu Najwyższego (art. 3941 § 1 pkt 2 k.p.c.). Zażalenie wniesione osobiście przez stronę podlegało zatem odrzuceniu wobec braku zdolności postulacyjnej.

Niezastosowanie się do wymogu przymusu adwokackiego i wniesienie zażalenia objętego przymusem przez stronę osobiście jest brakiem formalnym nieusuwalnym, którego nie można sanować w trybie art. 130 § 1 k.p.c. (zob. postanowienie Sądu

Najwyższego z dnia 14 stycznia 1997 r., I CZ 23/96, OSNC 1997, nr 6-7, poz. 77).

Zaskarżone postanowienie jest zatem prawidłowe, a wniesione do Sądu

Najwyższego zażalenie podlega oddaleniu na podstawie art. 39814 w związku z art. 3941 § 3 k.p.c.

Należy natomiast zwrócić uwagę, że niezależnie od odrzucenia zażalenia wniesionego przez powoda osobiście należało rozpoznać jego wniosek o ustanowienie adwokata lub radcy prawnego z urzędu w celu wniesienia zażalenia na postanowienie o kosztach procesu zawarte w wyroku. Do czasu rozpoznania 3 tego wniosku i podjęcia stosownych do jego rozstrzygnięcia czynności termin do wniesienia zażalenia nie rozpoczął biegu. Późniejsze ustanowienie dla powoda pełnomocnika z urzędu w postępowaniu kasacyjnym nie pochłania postępowania zażaleniowego. Także bowiem w postępowaniu o ustanowienie pełnomocnika z urzędu, zgodnie z obowiązującą w postępowaniu cywilnym zasadą dyspozytywności, sąd powinien brać pod uwagę, że strona decyduje nie tylko o wszczęciu postępowania, ale także o zakresie rozstrzygnięcia sprawy (ne eat iudex ultra petita partium).