Postanowienie SN z 29 stycznia 2009 r., V CZ 92/08

Wydany

29 stycznia 2009 r.

Sąd

Sąd Najwyższy

Sprawa

w sprawie ze skargi M.G. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem Sądu Okręgowego w K. z dnia 30 maja 2006 r., sygn. akt [...] w sprawie z wniosku M.G. przy uczestnictwie W.G. o podział majątku dorobkowego,

Skład

SSN Lech Walentynowicz sprawozdawca
SSN Zbigniew Kwaśniewski
SSN Katarzyna Tyczka-Rote

Rozpoznanie

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 29 stycznia 2009 r., zażalenia M.G. na postanowienie Sądu Okręgowego w K. z dnia 21 listopada 2006 r., sygn. akt [...], oddala zażalenie.

Sentencja

r.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 30 maja 2006 r. Sąd Okręgowy w K. uwzględnił częściowo apelację wnioskodawczyni M.G., korygując postanowienie Sądu

Rejonowego w S. z dnia 7 lutego 2006 r. wydane w sprawie o podział majątku wspólnego.

Postanowieniem z dnia 20 marca 2007 r. Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej wnioskodawczyni do rozpoznania.

W dniu 25 sierpnia 2006 r. M.G. złożyła skargę o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem Sądu Okręgowego z dnia 30 maja 2006 r., powołując się na podstawę restytucyjną (art. 403 § 2 k.p.c.), twierdziła bowiem, że po zakończeniu postępowania w II instancji ujawniły się dowody, z których nie mogła dotychczas skorzystać.

Postanowieniem z dnia 21 listopada 2006 r. Sąd Okręgowy oddalił skargę, ponieważ - w ocenie Sądu – nie została spełniona przesłanka wznowienia.

Powołane przez skarżącą „nowe dowody” mogły być, bowiem, ujawnione i wykorzystane w wieloletnim postępowaniu o podział majątku wspólnego; dotyczyły one okoliczności znanych, będących przedmiotem postępowania.

Wnioskodawczyni, korzystająca w sprawie o podział majątku wspólnego z profesjonalnego zastępstwa prawnego, nie może się w szczególności powoływać na przyczyny subiektywne, np. na swój stan emocjonalny.

Wnioskodawczyni w zażaleniu domagała się uchylenia postanowienia z dnia 21 listopada 2006 r. zarzucając:

1. naruszenie art. 403 § 2 k.p.c. przez oddalenie skargi o wznowienie;
2. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, polegający na przyjęciu, iż skarżąca miała obiektywną możliwość przedstawienia dowodów powołanych w skardze;
3. naruszenie art. 233 § 1 k.p.c. w związku z art. 13 § 2 k.p.c. poprzez nierozważenie całokształtu okoliczności przytoczonych w skardze.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje

Zażalenie jest bezzasadne. Wznowienie postępowania z przyczyn restytucyjnych (art. 403 § 2 k.p.c.) może nastąpić tylko przy wykazaniu, że istotnych okoliczności i środków dowodowych strona nie mogła dotychczas wykorzystać. Sąd

Okręgowy trafnie zauważył, iż skarżąca nie wykazała istnienia przesłanek restytucyjnych. Wynika to bądź z jej twierdzeń, bądź z niewiarygodności sugestii o niemożności powołania się na pewne środki dowodowe w długotrwałej sprawie o podział dorobku, w której badany był w sposób wszechstronny przedmiot podziału, gdy z natury rzeczy małżonkowie mają szeroką wiedzę o ich sferze majątkowej.

Niemożność powołania się na nowe dowody musi być obiektywna i wykazana w sposób racjonalny. Sąd Okręgowy zasadnie uznał, że skarżąca nie zadośćuczyniła temu wymaganiu. W konsekwencji należało oddalić zażalenie (art. 39815 k.p.c. w związku z art. 3941 § 3 k.p.c.).