Uzasadnienie
Prokurator Generalny zaskarżył na niekorzyść skazanego Mieczy- sława S. wyrok Sądu Okręgowego w G. z dnia 11 stycznia 2008 r., w czę- ści dotyczącej orzeczenia o karze. W kasacji podniesiono zarzut rażącej 2 obrazy art. 23 § 3 k.k.s., polegającej na zmianie wyroku Sądu Rejonowego w S. z dnia 24 października 2007 r., poprzez złagodzenie orzeczonej kary grzywny do 50 stawek dziennych, przy ustaleniu wysokości jednej stawki na 20 zł, podczas gdy zgodnie z wymienionym przepisem stawka dzienna grzywny nie może być niższa od jednej trzydziestej części minimalnego wynagrodzenia, a tym samym stawka dzienna orzeczonej przez Sąd grzywny nie mogła być niższa od kwoty 37,53 zł.
Opierając się na tym zarzucie skarżący wniósł o uchylenie zaskarżo- nego wyroku w części dotyczącej kary i przekazanie sprawy w tym zakresie
Sądowi Okręgowemu w G. do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje
Kasacja jest zasadna. Autor kasacji sugeruje, że zgodnie z § 1 rozpo- rządzenia Rady Ministrów z dnia 11 listopada 2007 r. w sprawie wysokości minimalnego wynagrodzenia za pracę w 2008 r. (Dz. U. Nr 171, poz. 1209), stawka ta w dniu orzekania przez Sąd odwoławczy wynosiła 1126 zł. Sąd
Okręgowy w G. nie mógł określić jej zatem na kwotę niższą niż 37, 53 zł.
Ustalając jej wysokość na 20 zł rażąco naruszył art. 23 § 3 k.k.s., a uchy- bienie to miało wpływ na treść orzeczenia.
Wywód powyższy jest trafny, co do faktu naruszenia art. 23 § 3 k.k.s.
i konsekwencji tego naruszenia. Zdaniem Sądu Najwyższego dla określe- nia wysokości stawki dziennej nie może być miarodajna wysokość najniż- szego wynagrodzenia w dniu orzekania przez sąd, lecz wysokość ta w dniu popełnienia przypisanego oskarżonemu czynu. W świetle art. 23 § 3 k.k.s.
w brzmieniu poprzedzającym wejście w życie nowelizującej ten przepis z dniem 17 grudnia 2005 r. ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. (Dz. U Nr 178, poz. 1479), podstawą określenia stawki dziennej była wysokość najniższego miesięcznego wynagrodzenia w czasie orzekania w pierwszej instancji.
Obecnie, od dnia wejścia w życie wspomnianej noweli, niezależnie od 3 wskazania na minimalne (a nie najniższe) wynagrodzenie, zrezygnowano z zastrzeżenia, że ocena powinna nastąpić przy uwzględnieniu owej wyso- kości w dniu orzekania w pierwszej instancji. Zdaniem Sądu Najwyższego, nie może to oznaczać, że intencją ustawodawcy było wskazanie na potrze- bę określania wysokości stawki dziennej przy uwzględnieniu zarówno chwili orzekania w pierwszej instancji, jak i w instancji odwoławczej. Cel wskaza- nej tu zmiany sprowadza się do uniezależnienia surowości grożącej oskar- żonemu kary od tego, kiedy wydane zostaje orzeczenie. W konsekwencji zasadne jest przyjęcie, że punktem wyjścia dla określenia wysokości stawki dziennej grzywny orzekanej za przestępstwa skarbowe (art. 23 § 3 k.k.s.), jest wysokość minimalnego wynagrodzenia w czasie popełnienia przypisa- nego czynu.
Ponieważ Mieczysław S. dopuścił się zarzucanego mu czynu w okre- sie od dnia 7 stycznia 2005 r. do dnia 28 września 2006 r., miarodajną kwotą dla określenia grzywny jest stawka minimalnego wynagrodzenia określona na rok 2006. Zgodnie z § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 13 września 2005 r. w sprawie wysokości minimalnego wynagrodzenia za pracę w 2006 r. (Dz. U., Nr 177, poz. 1469) wynagrodzenie to wynosiło 899,10 zł. W konsekwencji, wysokość stawki dziennej grzywny wymierzo- nej Mieczysławowi S. nie może być niższa niż 29,64 zł.
Biorąc powyższe pod uwagę Sąd Najwyższy uchylił zaskarżony wy- rok w części dotyczącej orzeczenia o karze i w tym zakresie przekazał sprawę Sądowi Okręgowemu w G. do ponownego rozpoznania w postę- powaniu odwoławczym. Ponownie określając wysokość stawki dziennej wymierzonej oskarżonemu kary grzywny, Sąd Okręgowy związany będzie zapatrywaniem prawnym wyrażonym przez Sąd Najwyższy w niniejszym orzeczeniu (art. 442 § 3 w zw. z art. 518 k.p.k.).