Uzasadnienie
Wyrokiem Sądu Okręgowego z dnia 15 grudnia 2011 r., oskarżony D. M. został prawomocnie uniewinniony od zarzutu popełnienia przestępstwa 2 wyczerpującego znamiona art. 160 § 1 k.k. w zb. z art. 156 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k.
Od prawomocnego wyroku Sądu odwoławczego kasację wywiódł pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego J. J., który zaskarżył orzeczenie w całości na niekorzyść oskarżonego D. M. Autor kasacji wyrokowi zarzucił:
- - rażące naruszenie prawa materialnego, mające istotny wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie błędną wykładnię art. 160 § 1 1 k.k. polegającą na wyrażeniu poglądu, iż działania i czynności bezspornie podejmowane przez oskarżonego D. M. nie dają podstaw do uznania go winnym narażenia pokrzywdzonego na bezpośrednie niebezpieczeństwo, co skutkowało w konsekwencji spowodowaniem obrażeń ciała pokrzywdzonego J. J. oraz trwałym i całkowitym jego kalectwem, podczas gdy działania tego oskarżonego w pełni wyczerpują znamiona zarzucanych mu przestępstw i pozostają w bezpośrednim adekwatnym związku przyczynowo – skutkowym;
- - rażącą obrazę prawa procesowego, mającą istotny wpływ na treść wyroku, a mianowicie art. 437 § 1 k.p.k. poprzez błędne rozstrzygnięcie polegające na orzeczeniu zarówno zmiany jak i uchylenia orzeczenia, gdyż ustawa procesowa nie przewiduje orzeczenia instancji odwoławczej, w którym utrzymuje się w mocy zaskarżone orzeczenie z jednoczesną jego zmianą.
Podnosząc powyższe zarzuty, pełnomocnik wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi II instancji.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Kasacja jest oczywiście bezzasadna.
Sąd Najwyższy wielokrotnie podkreślał, że kasacja należy do środków zaskarżenia o nadzwyczajnym charakterze, uzupełniającym jedynie system kontroli odwoławczej. Wzruszenie prawomocnego orzeczenia tą drogą możliwe jest jedynie w wypadku stwierdzenia rażącego naruszenia prawa materialnego lub procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na treść orzeczenia.
Wprawdzie autor kasacji wskazuje na rażące naruszenie prawa materialnego i procesowego, jednocześnie jednak pod pozorem rażącej obrazy prawa kwestionuje poczynione w sprawie ustalenia faktyczne.
Powyższe odnieść należy w szczególności do stawianego w kasacji zarzutu obrazy prawa materialnego, tj. art. 160 § 1 k.k. Odnosząc się do tego zarzutu, przypomnieć trzeba, że podniesienie zarzutu obrazy prawa materialnego musi być połączone z akceptacją dotychczasowych ustaleń faktycznych. Sama istota obrazy prawa materialnego sprowadza się bowiem do wadliwej subsumcji normy prawnej do niespornego stanu faktycznego (por. np. postanowienie Sądu Najwyższego z 5 lipca 2006 r., V KK 138/06, LEX nr 188367).
Tymczasem w tej sprawie pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego, przedstawiając zarzuty rażącego naruszenia prawa materialnego, wyraźnie podważa ocenę dowodów i dokonane na jej podstawie ustalenie Sądu odwoławczego, że działania i czynności podejmowane przez oskarżonego D. M. nie dały podstaw do uznania go winnym narażenia pokrzywdzonego na bezpośrednie niebezpieczeństwo, w sytuacji, gdy zdaniem skarżącego działania tego oskarżonego w pełni wyczerpują znamiona zarzucanych mu przestępstw i pozostają w bezpośrednim związku przyczynowo – skutkowym. Tym samym autor kasacji w istocie podnosi niedopuszczalny w postępowaniu kasacyjnym zarzut błędu w ustaleniach faktycznych.
Sąd odwoławczy słusznie wskazuje, że w niniejszej sprawie należy wyodrębnić dwie sytuacje, które nastąpiły niezależnie od siebie i tylko jedna z nich doprowadziła do powstania obrażeń u pokrzywdzonego, a druga stanowiła o naruszeniu obowiązków z zakresu bezpieczeństwa i higieny pracy, które to naruszenie doprowadziło jedynie do narażenia pracowników, przy czym do narażenia wszystkich pracowników, a nie tylko J. J. Akceptując w pełni, prezentowaną w uzasadnieniu orzeczenia Sądu odwoławczego wnikliwą i szczegółową argumentację decyzji o uniewinnieniu D. M. i dokonaną ocenę dowodów w tym zakresie, nie ma potrzeby jej przytaczania w niniejszym uzasadnieniu (vide s. 13-17 uzasadnienia wyroku Sądu Okręgowego w S.).
Całkowicie niezrozumiałym jawi się zarzut obrazy art. 437 § k.p.k., który to przepis określa rodzaj orzeczeń sądu odwoławczego. O jego naruszeniu można mówić tylko wtedy, gdy ustawa wyraźnie ogranicza możliwość wydania określonego orzeczenia. Sąd odwoławczy, zmieniając wyrok w granicach zaskarżenia, ma obowiązek zawrzeć rozstrzygnięcie o utrzymaniu w mocy zaskarżonego wyroku w pozostałym zakresie (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 27 stycznia 2011 r., 4 sygn. akt I KZP 25/10). Natomiast, orzekając odmiennie co do istoty, był wręcz zobowiązany do uchylenia rozstrzygnięcia o środku karnym.
Podsumowując, Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu.