Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 26 lutego 2013r., sygn. … 155/12, Sąd Rejonowy skazał Ł. S. za to, że w dniu 23 stycznia 2011r. w P. kierował samochodem marki Volvo nr rej.
[…] wbrew zakazowi prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych, 2 orzeczonemu prawomocnymi wyrokami Sądu Rejonowego w W. i Sądu Rejonowego w P. … 867/09, tj. za przestępstwo z art. 244 kk na karę 7 miesięcy pozbawienia wolności.
Po rozpoznaniu apelacji wniesionych przez oskarżonego i jego obrońcę Sąd Okręgowy w P. wyrokiem z dnia 24 września 2013r., sygn. … 533/13, utrzymał w mocy zaskarżony wyrok, uznając obie apelacje za oczywiście bezzasadne.
W kasacji obrońca skazanego zarzucił prawomocnemu wyrokowi rażące naruszenia prawa procesowego mogące mieć istotny wpływ na jego treść, tj.
a) art. 5 § 2 k.p.k. przez zaabsorbowanie do orzeczenia Sądu odwoławczego niedającej się usunąć wątpliwości co do okoliczności, że skazany prowadził pojazd mechaniczny i rozstrzygnięcie w tym względzie na jego niekorzyść;
b) art. 7 k.p.k. i art. 433 § 2 k.p.k. oraz art. 410 k.p.k. przez zaaprobowanie w toku kontroli instancyjnej naruszenia zasady swobodnej oceny dowodów, wyrażającej się w przyjęciu, iż skazany dokonał zarzuconego czynu, podczas gdy z zeznań świadków wynika, że nie mógł naruszyć zakazu prowadzenia pojazdów, gdyż zawsze prosił inne osoby, aby kierowały jego pojazdem;
c) art. 433 § 2 k.p.k. i art. 457 § 3 k.p.k. przez nierzetelne odniesienie się do zarzutu naruszenia art. 7 k.p.k., przejawiające się w pominięciu uchybienia Sądu I instancji, polegającego na przyjęciu, że kupno przez skazanego samochodu w sytuacji, gdy nie miał uprawnień do kierowania, uzasadnia przypisanie mu sprawstwa zarzuconego czynu.
W konkluzji autor kasacji wniósł o uchylenie wyroków Sądów obu instancji i uniewinnienie Ł. S. albo przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji.
W odpowiedzi na kasację prokurator Prokuratury Okręgowej w P. wniósł o oddalenie jej jako oczywiście bezzasadnej.
Sąd Najwyższy zważył:
W pełni należało zgodzić się ze stanowiskiem wyrażonym przez prokuratora, że każdy z zarzutów kasacji jest bezzasadny w stopniu oczywistym. Pierwszy z nich, wskazujący na obrazę art. 5 § 2 k.p.k., nie może obciążać wyroku Sądu odwoławczego, w którym nie rozstrzygano żadnych wątpliwości w sferze ustaleń faktycznych lecz uznano za prawidłowe fakty uznane za udowodnione przez Sąd I instancji. Gdyby 3 natomiast interpretować zarzut naruszenia tego przepisu jako tzw. efekt przeniesienia uchybienia z wyroku Sądu Rejonowego do orzeczenia Sądu odwoławczego, to i wtedy zarzut tak pojmowany nie ma racji bytu w niniejszej sprawie. W art. 5 § 2 k.p.k. nie chodzi bowiem o wątpliwości stron procesu co do faktów, lecz o wątpliwości, które w przekonaniu sądu meriti wystąpiły przy rozstrzyganiu kwestii faktycznych, a których, jako nie dających się usunąć, nie wolno rozstrzygać na niekorzyść oskarżonego. Z uzasadnienia wyroku Sądu Rejonowego nie wynika jednak, by dostrzegał on jakiekolwiek wątpliwości co do tego, że tempore criminis oskarżony prowadził pojazd mechaniczny. W tym stanie rzeczy zarzut skarżącego jawi się jako wręcz bezprzedmiotowy.
Podniesienie zarzutu sformułowanego pod literą c jest niezrozumiałe. Nie był on przecież wysuwany w apelacji, a więc Sąd odwoławczy nie miał sposobności odnosić się do podniesionej kwestii. Tym samym nie mógł dopuścić się obrazy wymienionych w zarzucie przepisów procesowych. Na marginesie tylko trzeba zauważyć, że w wyroku Sądu Rejonowego w ogóle nie argumentowano, jakoby za popełnieniem przez oskarżonego zarzuconego mu czynu świadczyć miało także kupno przez niego samochodu w sytuacji, gdy nie miał on uprawnień do prowadzenia pojazdów mechanicznych. Zarzut, o którym mowa jest zatem również oczywiście nietrafny.
Zarzut ujęty pod literą b pozornie tylko ma walor zarzutu kasacyjnego. Pod formułą obrazy prawa procesowego skarżący podważa w istocie podstawowe dla rozstrzygnięcia o winie ustalenie faktyczne wskazujące na to, że skazany prowadził pojazd mechaniczny mimo zakazu orzeczonego wyrokami sądowymi.
Argumentacja autora kasacji, zmierzająca do podważenia tego ustalenia, nosi cechy polemiki z rozstrzygnięciem sądów obu instancji i jako taka w ogóle nie powinna mieć miejsca przy skarżeniu prawomocnego wyroku nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia.
Wszystko to mając na uwadze, Sąd Najwyższy oddalił kasację jako oczywiście bezzasadną (art. 535 § 3 k.p.k.).
Orzeczenie o obciążeniu skazanego kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego opiera się na art. 636 § 1 k.p.k. w zw. z art. 518 k.p.k., a o zasądzeniu 4 wynagrodzenia na rzecz obrońcy skazanego, wyznaczonego z urzędu – na art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r.- Prawo o adwokaturze.