Uzasadnienie
Wyrokiem Sądu Rejonowego z dnia 14 marca 2013r., uwzględniającym wniosek prokuratora w trybie art. 335 k.p.k., B. S. został skazany za przestępstwo z art. 137 § 1 k.k.
Wyrok ten nie został zaskarżony przez żadną ze stron i uprawomocnił się z dniem 22 marca 2013r.
Kasację od tego wyroku wywiódł Prokurator Generalny. Orzeczeniu temu zarzucił naruszenie przepisów prawa procesowego, to jest art. 25 § 1 pkt 2 k.p.k., polegające na rozpoznaniu sprawy B. S., oskarżonego o czyn z art. 137 § 1 k.k., i wydaniu wobec niego orzeczenia przez Sąd Rejonowy w sytuacji, gdy właściwym do rozpoznania sprawy był sąd wyższego rzędu, czyli Sąd Okręgowy w P., co stanowi bezwzględną przyczynę odwoławczą, określoną w art. 439 § 1 pkt 4 k.p.k., wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do rozpoznania
Sądowi Okręgowemu w P. Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Kasacja Prokuratora Generalnego, z uwagi na swoją oczywistą zasadność, podlegała uwzględnieniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k. W sprawie, na co słusznie zwrócił uwagę prokurator, wystąpiła bezwzględna przyczyna odwoławcza określona w art. 439 § 1 pkt 4 k.p.k.
Zgodnie z art. 25 § 1 pkt 2 k.p.k., sąd okręgowy orzeka w pierwszej instancji między innymi w sprawach o występki określone w rozdziale XVII Kodeksu karnego, a więc również o przestępstwo z art. 137 § 1 k.k. Tymczasem w niniejszym postępowaniu zaskarżony wyrok wydany został przez sąd rejonowy, a więc sąd niższego rzędu, czym naruszono określoną przez ustawę właściwość rzeczową. Wystąpiła w związku z tym bezwzględna przyczyna odwoławcza przewidziana w art. 439 § 1 pkt 4 k.p.k., polegająca na orzeczeniu przez sąd niższego rzędu w sprawie należącej do właściwości rzeczowej sądu wyższego rzędu.
Sąd Najwyższy uchylając zaskarżony wyrok przekazał sprawę do rozpoznania sądowi właściwemu rzeczowo, który rozpoznając sprawę powinien mieć na względzie kierunek kasacji skarżącego. Ponadto brak jest, zdaniem Sądu
Najwyższego, jakichkolwiek przeszkód, aby ponownie rozpoznać i ewentualnie uwzględnić wniosek w trybie art. 335 k.p.k.
Kierując się powyższą argumentacją, Sąd Najwyższy orzekł, jak w części dyspozytywnej wyroku.