Uzasadnienie
Kasacja pełnomocnika oskarżycielki posiłkowej okazała się być bezzasadna w stopniu oczywistym.
W kasacji zarzucono rażącą obrazę prawa materialnego, poprzez błędną wykładnię art. 207 k.k. i przyjęcie, że czyn oskarżonego nie wypełnia znamion tego przestępstwa, przy jednoczesnym uznaniu, że niektóre zachowania oskarżonego mogą realizować ustawowe znamiona czynów zabronionych określonych w innych przepisach, tj. art. 189, 190, 191, 212, 216 i art. 217 k.k., gdzie zachodzi zbieg pomijalny z zastosowaniem zasady konsumpcji, co sprawia, że ogół zachowań oskarżonego składa się na przestępstwo z art. 207 k.k.
Podnosząc powyższe zarzuty pełnomocnik wniósł uchylenie zaskarżonego 2 wyroku Sądu Okręgowego oraz wyroku Sądu Rejonowego i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji.
W pisemnej odpowiedzi na kasację obrońca oskarżonego wniósł o oddalenie kasacji jako oczywiście bezzasadnej.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Autor kasacji zdaje się nie do końca poprawnie postrzegać rolę nadzwyczajnego środka zaskarżenia, jakim jest kasacja. W szczególności przypomnieć wypada, że kasacja jest środkiem zaskarżenia służącym kontroli poprawności postępowania odwoławczego i zasadniczo niedopuszczalne jest podnoszenie w kasacji uchybień, które miały miejsce w postępowaniu przed sądem I instancji. Kasacja w przedmiotowej sprawie odnosi się wyłącznie do postępowania Sądu I instancji, w szczególności zaś zmierza do ponownego zakwestionowania prawidłowości dokonanych przez Sąd meriti – a przy tym w pełni zaakceptowanej w wyniku kontroli odwoławczej przez Sąd Okręgowy – ustaleń faktycznych.
Ponadto podniesiony w kasacji zarzut naruszenia prawa materialnego jest zarzutem nierzetelnym. Wskazywany w zarzucie fragment uzasadnienia Sądu I instancji (s. 56), w którym mowa o tym, że poszczególne fragmenty zachowania oskarżonego mogą wypełniać znamiona różnych występków, tj. art. 189, 190, 191, 212, 216 i art. 217 k.k., nie odnoszą się bowiem do zachowania T. S., a są jedynie poczynionymi in abstracto rozważaniami na temat znamion przedmiotowych czynu z art. 207 k.k. Zarzut omawiany z oczywistych względów nie mógł być więc podstawą uwzględnienia kasacji.
Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji.