Postanowienie SN z 15 stycznia 2013 r., V KK 357/12

Wydany

15 stycznia 2013 r.

Sąd

Sąd Najwyższy

Rozpoznanie

w Izbie Karnej w dniu 15 stycznia 2013r.

Skład

SSN Piotr Hofmański na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.

Sentencja

1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną,
2. obciążyć kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego skazanego A. L.

r.

sprawy A. L., skazanego z art. 280 § 1 kk z powodu kasacji obrońcy skazanego od wyroku Sądu Okręgowego w S. z dnia 3 kwietnia 2012 r., utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w S. z dnia 7 listopada 2011 r., p o s t a n o w i ł:

Uzasadnienie

Kasację obrońcy skazanego należało uznać za bezzasadną w stopniu oczywistym.

Kasacja zawiera dwa zarzuty. Pierwszy dotyczy rażącej obrazy art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 7 w zw. z art. 410 k.p.k., poprzez nieprawidłowe przeprowadzenie kontroli odwoławczej, polegające na zaakceptowaniu powierzchownej, jednostronnej i sprzecznej z art. 7 k.p.k. oceny dowodów dokonanej przez Sąd I instancji. Drugi zarzut dotyczy rażącej obrazy art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k., poprzez pobieżne odniesienie się do podniesionego w apelacji zarzutu obrazy art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k.

Sąd Najwyższy zważył co następuje

Pierwszy z zarzutów tylko pozornie ma cechy zarzutu kasacyjnego, w istocie zmierza zaś do poddania ponownej kontroli odwoławczej dokonanych w I instancji ustaleń faktycznych, co jest jaskrawo niezgodne z istotą nadzwyczajnego środka zaskarżenia, jakim jest kasacja. Zarzut ten nie mógł zatem doprowadzić do uwzględnienia kasacji.

Drugi z zarzutów okazał się zaś nieprawdziwy. Uzasadnienie wyroku sądu odwoławczego odnosi się do podniesionego w apelacji zarzutu naruszenia art. 424 § 1 k.p.k. w sposób jasny i jednoznaczny (zob. s. 5 tego uzasadnienia). Co więcej,

Sąd odwoławczy trafnie zauważa tam, że zarzut sumarycznego powołania dowodów, na których oparto ustalenia sądu I instancji nie może być uznany za zasadny – karty 1-4 uzasadnienia wyroku Sądu I instancji wyraźnie wskazują, jakie dowody były podstawą poczynienia poszczególnych opisanych tam ustaleń co do przebiegu przypisanego skazanemu przestępstwa.

Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji.