Uzasadnienie
Wyrokiem Sądu Rejonowego w S. z dnia 20 listopada 2008 r. D. G. skazany został za przestępstwo z art. 280 § 1 k.k. w zb. z art. 275 § 1 k.k. w zb. z art. 276 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 64 § 2 k.k. z karę 4 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności.
Od tego wyroku apelację wnieśli oskarżony i jego obrońca podnosząc zarzuty obrazy prawa procesowego, błędu w ustaleniach faktycznych oraz rażącej niewspółmierności kary.
Sąd Okręgowy, wyrokiem z dnia 29 września 2009 r., utrzymał w mocy zaskarżony wyrok, uznając apelacje za oczywiście bezzasadne.
W kasacji od tego wyroku obrońca skazanego zarzucił rażące naruszenie prawa procesowego w postaci art. 451 k.p.k. w zw. z art. 6 k.p.k. polegające na naruszeniu materialnego prawa oskarżonego do obrony w postępowaniu odwoławczym, wyrażające się w rozpoznaniu sprawy pod nieobecność oskarżonego pozbawionego wolności, którego nie pouczono o uprawnieniach z art. 451 k.p.k. W konkluzji skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Brak podstaw do przyjęcia, że w niniejszej sprawie doszło do rażącego naruszenia przepisów prawa procesowego – art. 451 k.p.k. i art. 6 k.p.k., a tym bardziej do przyjęcia, czy ewentualne naruszenie tych przepisów mogło mieć istotny wpływ na treść zaskarżonego kasacją wyroku Sądu Okręgowego w S. Z akt sprawy jednocześnie wynika, że skazany D. G. zwolniony został z Zakładu Karnego w G. w dniu 15 grudnia 2008 r. W sporządzonej osobiście apelacji, wysłanej w dniu 23 grudnia 2008 r., wskazał jako adres zamieszkania – S. ul. B. 5A/2 (k. 621, 627).
W nieustalonym terminie skazany wyjechał do Szwecji, o czym wbrew obowiązkowi wynikającemu z art. 75 § 1 k.p.k., nie powiadomił Sądu. W dniu 28 kwietnia 2009 r. na terenie Szwecji D. G. został tymczasowo aresztowany, a następnie wyrokiem z dnia 24 czerwca 2009 r. skazany w pierwszej instancji, za przestępstwa narkotykowe na karę 3 lat i 4 miesięcy pozbawienia wolności, wyrok ten został utrzymany w mocy przez sąd II instancji w dniu 26 sierpnia 2009 r.
Sąd Okręgowy procedował w postępowaniu odwoławczym z zachowaniem wszelkich reguł procesowych. I tak w dniu 28 kwietnia 2009 r. Sąd ustalił, że skazany nie przebywa w żadnym Zakładzie Karnym lub Areszcie Śledczym na 3 terenie Polski (k. 656). W dniu 15 czerwca 2009 r. na adres zamieszkania podany w apelacji wysłano skazanemu zawiadomienie o terminie rozprawy.
Pismo zwrócono sądowi 13 lipca 2009 r. jako nie podjęta w terminie.
Na rozprawie w dniu 28 lipca 2009 r., z uwagi na brak możliwości stwierdzenia, czy zawiadomienie to zostało prawidłowo podwójnie awizowane, podjęto decyzję o odroczeniu rozprawy. Kolejny termin rozprawy apelacyjnej wyznaczono na dzień 29 września 2009 r. Skazanemu wysłano stosowne zawiadomienie w dniu 6 sierpnia 2009 r., pismo to zostało zwrócone w dniu 27 sierpnia 2009 r. z adnotacją poczty o podwójnym awizowaniu (k. 652, 654).
Ustalono nadto, że skazany nie przebywa w żadnym Zakładzie Karnym lub Areszcie Śledczym na terenie kraju (k. 656). W rozprawie apelacyjnej w dniu 29 września 2009 r. uczestniczył obrońca z urzędu (k. 658).
W świetle powyższego bezsporne jest, że D. G. co najmniej od dnia 24 czerwca 2009 r. (data wyroku Sądu Szwedzkiego pierwszej instancji) miał pełną możliwość zawiadomienia Sądu Odwoławczego o swojej sytuacji.
W realiach sprawy nie sposób zatem przyjąć, by zmaterializował się obowiązek wynikający z treści art. 451 k.p.k. W rozprawie odwoławczej brał udział obrońca z urzędu, zatem brak podstaw do przyjęcia, iż doszło do rażącego naruszenia prawa do obrony.
Z tych motywów Sąd Najwyższy oddalił kasację.