Uzasadnienie
P. G. został obwiniony o to, że w dniu 27 kwietnia 2012 roku około godziny 00:15 w miejscowości B. z mieszkania przy ul. K. 10/2 dokonał kradzieży pieniędzy w kwocie 170 złotych, działając na szkodę H. S., tj. o przestępstwo z art. 119 § 1 k.w.
Sąd Rejonowy w M. wyrokiem nakazowym z dnia 25 września 2012 r., obwinionego P. G. uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu 2 wykroczenia, za które na podstawie art. 119 § 1 k.w. wymierzył mu karę trzech miesięcy ograniczenia wolności, zobowiązując do wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze dwudziestu godzin miesięcznie.
Wyrok ten, wobec tego, że strony nie wniosły sprzeciwu uprawomocnił się w dniu 20 października 2012 r.
Orzeczenie to zostało zaskarżone kasacją Prokuratora Generalnego na korzyść P. G. Podniesiono w niej zarzut rażącego i mającego istotny wpływ na treść wyroku naruszenia prawa materialnego, a mianowicie art. 20 § 1 k.w., polegające na wymierzeniu obwinionemu, za popełnienie przypisanego mu wykroczenia kary 3 miesięcy ograniczenia wolności z zobowiązaniem do wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 20 godzin miesięcznie, podczas gdy przepis ten stanowi, że w sprawach o wykroczenia kara ograniczenia wolności trwa miesiąc.
Na podstawie tak sformułowanego zarzutu Prokurator Generalny wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi
Rejonowemu w M. do ponownego rozpoznania.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje
Kasacja Prokuratora Generalnego jest oczywiście zasadna.
W wyniku nowelizacji Kodeksu wykroczeń, ustawą z dnia 28 sierpnia 1998 r. zmianie ustawy - Kodeks wykroczeń, ustawy - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia, ustawy o ustroju kolegiów do spraw wykroczeń, ustawy - Kodeks pracy i niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 113, poz. 717), dostosowującą m.in. treść Kodeksu wykroczeń do nowego Kodeksu karnego z dnia 6 czerwca 1997 r. ustawodawca znowelizował art. 20 § 1 k.w.
modyfikując przepisy o karze ograniczenia wolności, w tym w zakresie jej ustawowych granic. Nastąpiło to w ten sposób, że zamiast dotychczasowej kary względnie oznaczonej wynoszącej od miesiąca do 3 miesięcy, wprowadzona została sankcja sztywna, wynosząca miesiąc (art. 1 pkt 15 ustawy z dnia 28 sierpnia 1998 r.).
Po wejściu w życie tej nowelizacji, z dniem 1 września 1998 r. przepis art. 20 § 1 k.w. nie był już więcej nowelizowany i obowiązywał we wskazanym kształcie zarówno w chwili dokonania wykroczenia przez P. G., jak i przez czas trwania postępowania przed Sądem Rejonowym w M. W tym stanie prawnym Sąd Rejonowy, orzekając karę ograniczenia wolności za wykroczenie określone w art. 119 § 1 k.w., związany był sztywną granicą sankcji ustanowioną w art. 20 § 1 k.w., a zatem wymierzenie obwinionemu P. G. kary trzech miesięcy ograniczenia wolności, wykraczało poza bezwzględnie oznaczony wymiar tej kary, naruszając w sposób rażący treść art. 20 § 1 k.w. Na marginesie warto zauważyć, że taki jej charakter czyni zbędnym określenie wymiaru kary ograniczenia wolności w wyroku (zob. T. Grzegorczyk, W. Jankowski, M. Zbrojewska, Kodeks wykroczeń.
Komentarz, pod red. T. Grzegorczyka, teza 1 do art. 20, LEX 2010), co będzie miał na względzie Sąd Rejonowy w M. przy ponownym rozpoznaniu sprawy.
Mając na uwadze powyższe, Sąd Najwyższy orzekł jak w wyroku.