Uzasadnienie
Wyrokiem Sądu Rejonowego w W. z dnia 26 kwietnia 2012 r., T. S. został uznany za winnego popełnienia zarzucanego mu wykroczenia z art. 119 § 1 k.w. w zw. z art. 38 k.w. i za to na podstawie art. 119 § 1 k.w. w zw. z art. 19 k.w. został ukarany karą 20 dni aresztu.
Orzeczenie to nie zostało zaskarżone przez strony i uprawomocniło się bez postępowania odwoławczego.
Kasację od wyżej wskazanego prawomocnego wyroku wniósł Rzecznik Praw Obywatelskich zaskarżając orzeczenie w całości na korzyść T. S. Zarzucając 2 „rażące naruszenie prawa karnego procesowego, to jest art. 113 k.p.k. w zw. z art. 38 § 1 k.p.w., polegające na niepodpisaniu orzeczenia przez sędziego orzekającego w sprawie, co stanowi bezwzględną podstawę uchylenia określoną w art. 104 § 1 pkt 2 in fine k.p.w.” wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu Rejonowego w W. i przekazanie sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje
Kasacja Rzecznika Praw Obywatelskich jest zasadna w stopniu oczywistym, co powoduje jej uwzględnienie w całości na posiedzeniu w trybie przewidzianym w art. 535 § 5 k.p.k.
Trafnie bowiem podnosi skarżący, a co wynika z dokumentów zawartych w aktach sprawy, że Sąd Rejonowy w W., po rozpoznaniu jednoosobowo w dniu 26 kwietnia 2012 r. sprawy obwinionego T. S. ogłosił wyrok, który nie został podpisany przez sędziego orzekającego.
Doszło więc do rażącego naruszenia przez Sąd art. 113 k.p.k., który na mocy art. 38 § 1 k.p.w. ma zastosowanie w postępowaniu w sprawach o wykroczenie. Uchybienie to ma charakter bezwzględnej przyczyny odwoławczej wskazanej w art. 104 § 1 pkt 2 k.p.w., czego konsekwencją jest uchylenie zaskarżonego wyroku, niezależnie od wpływu uchybienia na jego treść, i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w W. do ponownego rozpoznania.
Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy orzekł jak w części dyspozytywnej wyroku.