Postanowienie SN z 26 marca 2013 r., V KO 20/13

Wydany

26 marca 2013 r.

Sąd

Sąd Najwyższy

Sprawa

w sprawie S. C. oskarżonego z art. 286 § 1 k.k. i innych K. na podstwie art. 37 k.p.k. a contrario p o s t a n o w i ł: nie uwzględnić wniosku.

Skład

SSN Krzysztof Cesarz sprawozdawca
SSN Kazimierz Klugiewicz
SSN Michał Laskowski

Rozpoznanie

w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 26 marca 2013 r., wniosku Sądu Rejonowego w P. zawartego w postanowieniu z dnia 8 lutego 2013 r., o przekazanie w trybie art. 37 k.p.k. sprawy do rozpoznania Sądowi Rejonowemu w

Sentencja

r.

Uzasadnienie

Wystąpienie zostało uzasadnione tym, że oskarżony, zamieszkały w K., który w marcu 2011 r. przebył ciężki uraz mózgu, cierpi na niedowład połowiczny lewostronny, porusza się wyłącznie na wózku inwalidzkim, wymaga stałej pomocy osób trzecich, a w postępowaniu przygotowawczym był przesłuchiwany w domu.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje

Wniosek Sądu właściwego jest co najmniej przedwczesny. Jedyna wypowiedź biegłego lekarza (neurologa) co do możliwości udziału oskarżonego w postępowaniu pochodzi z 26 września 2011 r. (k. 94). Aktualne informacje - z dnia 12 stycznia 2013 r.- na temat sytuacji oskarżonego są zawarte w wywiadzie 2 środowiskowym kuratora sądowego (k. 183-185), ale oczywiście nie obejmują kwestii obecnego stanu zdrowia oskarżonego i jego zdolności do uczestniczenia w postępowaniu sądowym, w tym możliwości przemieszczania się z miejsca zamieszkania do siedziby Sądu Rejonowego w K. Sąd właściwy przed wystąpieniem w trybie art. 37 k.p.k. powinien zatem zwrócić się do odpowiedniego biegłego o zbadanie oskarżonego i wydanie opinii na powyższe okoliczności. Jeżeli z opinii tej będzie wynikać, że wykluczony jest udział oskarżonego w rozprawie głównej, a zechce brać w niej udział, to zaktualizuje się kwestia rozważenia potrzeby zawieszenia postępowania, gdy biegły zarazem stwierdzi, iż stan zdrowia oskarżonego długotrwale uniemożliwia jego prowadzenie.

Tak więc, bezcelowe byłoby uwzględnienie wniosku Sądu właściwego, gdyby stwierdzono - co dopiero sąd ten musi wyjaśnić – niemożność stawiennictwa oskarżonego przed jakimkolwiek sądem.

Dlatego postanowiono jak na wstępie.