Postanowienie SN z 8 maja 2013 r., V KO 31/13

Wydany

8 maja 2013 r.

Sąd

Sąd Najwyższy

Sprawa

w sprawie zażalenia H. S. na postanowienie Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Z. z dnia 28 lutego 2013 r. o odmowie wszczęcia śledztwa, p o s t a n o w i ł: sprawę przekazać do rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Z.

Skład

SSN Jarosław Matras przewodniczący
SSN Kazimierz Klugiewicz sprawozdawca
SSN Michał Laskowski

Rozpoznanie

w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 8 maja 2013 r., wystąpienia Sądu Rejonowego w P. z dnia 20 marca 2013 r., w przedmiocie przekazania sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu, na podstawie art. 37 k.p.k.

Sentencja

r.

Uzasadnienie

Wniosek Sądu Rejonowego w P. o przekazanie przedmiotowej sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu, z uwagi na dobro wymiaru sprawiedliwości, zasługuje na uwzględnienie.

W uzasadnieniu swojego wystąpienia Sąd Rejonowy wskazał w szczególności, że przedmiotem zażalenia jest postanowienie o odmowie wszczęcia śledztwa w sprawie podejrzenia popełnienia przestępstwa przez sędziów Sądu

Okręgowego w P. Rozpoznając zatem zażalenie Sąd będzie zmuszony dokonać oceny zachowania wskazanych w zawiadomieniu sędziów pod kątem istnienia znamion przestępstwa z art. 235 k.k., a to może w odczuciu społecznym wywoływać wątpliwości co do obiektywizmu Sądu właściwego i stwarzać 2 przekonanie o braku warunków do bezstronnego rozpoznania sprawy przez Sąd

Rejonowy w P. Jakkolwiek instytucja przekazania sprawy innemu sądowi równorzędnemu stanowi istotne odstępstwo od ogólnej zasady właściwości miejscowej sądu i jako instytucja wyjątkowa nie może być nadużywana, to jednak w niniejszej sprawie

Sąd Najwyższy podziela zaprezentowany powyżej pogląd, że przekazanie do rozpoznania zażalenia H. S. innemu sądowi równorzędnemu, leży w interesie wymiaru sprawiedliwości. Powyższa konstatacja w żadnej mierze nie oznacza jakiegokolwiek braku zaufania do kompetencji i bezstronności sędziów Sądu

Rejonowego w P. oraz możliwości rzetelnego rozpoznania zażalenia skarżącego.

Chodzi natomiast o eliminowanie, choćby tylko w odbiorze społecznym, wszelkich sugestii mogących rzutować na obiektywizm orzekania (zob. postanowienie Sądu

Najwyższego z dnia 17 maja 2001 r., IV KO 21/01, OSNKW 2001, z. 7-8, poz. 58), a zastosowanie samej instytucji przewidzianej w art. 41 k.p.k. nie byłoby ku temu wystarczające.

W tym stanie rzeczy, Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu.