Postanowienie SN z 26 września 2012 r., V KO 51/12

Wydany

26 września 2012 r.

Sąd

Sąd Najwyższy

Sprawa

w sprawie z zażalenia W. W. na postanowienie prokuratora Prokuratury Rejonowej z dnia 18 czerwca 2012r., postanowił: nie uwzględnić wniosku.

Skład

SSN Krzysztof Cesarz sprawozdawca
SSN Małgorzata Gierszon
SSN Kazimierz Klugiewicz

Rozpoznanie

w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 26 września 2012r., wniosku Sądu Rejonowego w X. zawartego w postanowieniu z dnia 30 lipca 2012r., o przekazanie sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu, na podstawie art. 93 § 1 k.p.k.

Sentencja

r.

Uzasadnienie

Prokurator Prokuratury Rejonowej postanowieniem z dnia 18.06.2012 r. odmówił wszczęcia śledztwa w sprawach:

1. niedopełnienia w okresie od dnia 20 stycznia 2011 r. do dnia 09 sierpnia 2011 r. w L. obowiązków przez Sędziego Sądu Rejonowego w X. prowadzącego postępowanie […] 1052/10, poprzez zaniechanie zawiadomienia organów ścigania o popełnieniu w toku tego postępowania przestępstwa ściganego z urzędu, to jest o czyn z art. 2 231 § 1 k.k. wobec stwierdzenia braku znamion czynu zabronionego, to jest na podstawie przepisu art. 17 § 1 pkt 2 k.p.k.;
2. niedopełnienia w dniu 06 marca 2012 r. w L. obowiązków przez

Sędziów Sądu Rejonowego w X. orzekających w sprawie […] 430/12, poprzez nieuwzględnienie wniosku W. W. o wyłączenie Sędziego prowadzącego sprawę […];

3. 1052/10, to jest o czyn z art. 231 § 1 k.k. wobec stwierdzenia braku znamion czynu zabronionego, to jest na podstawie przepisu art. 17 § 1 pkt 2 k.p.k.;
4. niedopełnienia w dniu 09 listopada 2012 r. w L. obowiązków przez

Prezesa Sądu Okręgowego w X. w toku sprawy […] 43/11 w związku z niewłaściwym rozpoznaniem skargi W. W. na Sędziego Sądu

Rejonowego w X. prowadzącego postępowanie […] 1052/10, to jest to czyn z art. 231 § 1 k.k. wobec stwierdzenia braku znamion czynu zabronionego, to jest na podstawie przepisu art. 17 § 1 pkt 2 k.p.k.

Wystąpienie zostało umotywowane tym, że sędziowie, którzy mieli nie dopełnić obowiązków i przez to wyczerpać znamiona czynów z art. 231 § 2 k.k., pełnią funkcje orzecznicze w wydziale cywilnym Sądu właściwego (czterech sędziów), zaś kolejny sędzia – prezes Sądu Okręgowego w X. jest zwierzchnikiem służbowym również sędziów Sądu Rejonowego w X. W odbiorze społecznym są to okoliczności, które mogą „rzutować na swobodę i obiektywizm orzekania”.

Powołano się także na postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 19 grudnia 2007 r.,

IV Ko 110/07 (OSNKW-R 2007, poz. 2932), w którym stwierdzono, że swoboda orzekania może być zagrożona, gdy „stroną w procesie karnym jest sędzia właściwego do rozpoznania sprawy sądu lub sądu nad nim przełożonego”.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje

Wystąpienie nie zasługuje na uwzględnienie.

Przede wszystkim stwierdzić należy, że sędziowie, których dotyczyły zarzuty

W. W., nie są stronami w niniejszym postępowaniu. W szczególności, nie toczyło się przeciwko nim postępowanie karne. Nie zostało przecież wydane przez uprawniony organ zezwolenie na pociągnięcie tych sędziów do odpowiedzialności karnej. Prokurator ograniczył się do czynności sprawdzających, podjętych na podstawie art. 307 § 1 k.p.k.

Rozpoznając zażalenie Sąd właściwy nie będzie więc władny do badania zasadności zarzutów stawianych sędziom przez W. W. Sąd wypowie się jedynie, czy: zachowanie sędziego powstrzymującego się od zajmowania stanowiska przed zakończeniem procesu (zarzut I), czynności procesowe (zarzut II) oraz nadzorcze (zarzut III) mogły być zaskarżone przez W. W., a jeśli tak to w jakim trybie i na jakim etapie postępowania cywilnego i czy to nastąpiło, oraz czy stronie niezadowolonej z takiej postawy sędziego i z treści tych czynności przysługuje prawo do dążenia do ich weryfikacji przez orzeczenia podejmowane w postępowaniu karnym. Sąd nie będzie więc uprawniony do rozstrzygania, czy określeni sędziowie wypełnili znamiona jakiegokolwiek czynu zabronionego.

Dlatego nie wchodzi w rachubę obawa, w szczególności w odbiorze społecznym, o zagrożeniu obiektywizmu (bezstronności) orzekania sędziego Sądu właściwego i, przez to, podstawy do uwzględnienia wniosku.