Postanowienie SN z 6 grudnia 2012 r., V KO 67/12

Wydany

6 grudnia 2012 r.

Sąd

Sąd Najwyższy

Sprawa

w sprawie W. G. oskarżonego z art. 278 § 1 k.k. i in.,

Skład

SSN Jerzy Grubba przewodniczący
SSN Kazimierz Klugiewicz sprawozdawca
SSN Rafał Malarski

Rozpoznanie

w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 6 grudnia 2012 r., wniosku Sądu Rejonowego w Z. z dnia 19 października 2012 r., w przedmiocie przekazania sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu, na podstawie art. 37 k.p.k., p o s t a n o w i ł: przekazać sprawę do rozpoznania Sądowi Rejonowemu w S.

Sentencja

r.

Uzasadnienie

Sąd Rejonowy w Z. we wniosku o przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w S. wskazał, że oskarżony W. G. aktualnie przebywa w Zakładzie Karnym w W., a stan jego zdrowia (przebyty udar mózgu z niedowładem wiotkim lewostronnym i zaburzeniami równowagi) uniemożliwia jego przetransportowanie na rozprawę do

Sądu właściwego. Zarówno Służba Więzienna Zakładu Karnego, jak i Komenda

Wojewódzka Policji w P., nie mają możliwości przetransportowania oskarżonego poruszającego się na wózku inwalidzkim, przy pomocy osób trzecich, na rozprawę w Sądzie Rejonowym w Z. 2

Ponadto w zaistniałej sytuacji przetransportowywanie oskarżonego byłoby dla niego zbytnim obciążeniem fizycznym i psychicznym.

Sąd Najwyższy rozważył, co następuje

Wystąpienie Sądu Rejonowego w Z. jest zasadne. Trafnie wskazano w nim, że z uwagi na dobro wymiaru sprawiedliwości sprawa powinna zostać rozpoznana przez inny sąd równorzędny.

Jakkolwiek bowiem nie ulega wątpliwości, że instytucja określona w art. 37 k.p.k. ma charakter wyjątkowy, zaś odstąpienie od zasady rozpoznania sprawy przez sąd miejscowo właściwy może nastąpić tylko w razie zaistnienia sytuacji jednoznacznie świadczącej o tym, że pozostawienie sprawy w gestii tego sądu sprzeciwiałoby się dobru wymiaru sprawiedliwości, to właśnie w przedmiotowej sprawie przesłanka powyższa zachodzi w sposób rzeczywisty. Kryterium "dobra wymiaru sprawiedliwości" uzasadniające skorzystanie z właściwości delegacyjnej na podstawie art. 37 k.p.k. przejawia się nie tylko w realnym zagrożeniu obiektywizmu w orzekaniu w zakresie odpowiedzialności karnej, lecz także w sytuacji rzeczywistego zagrożenia sprawnego i szybkiego przeprowadzenia postępowania sądowego, realizującego ustawowy postulat rozpoznania sprawy w rozsądnym terminie.

W interesie dobra wymiaru sprawiedliwości leży zatem dopuszczenie odstępstwa od zasad wyznaczających właściwość sądu również wtedy, gdy odstępstwo to doprowadzi do usunięcia niepożądanej sytuacji, która z powodu stanu zdrowia oskarżonego mającego obowiązek stawienia się na rozprawę w sądzie właściwym, stanowi przeszkodę do wydania w sprawie orzeczenia końcowego.

Podzielić więc należy pogląd Sądu Rejonowego, że stan zdrowia oskarżonego stanowi przeszkodę do rozpoczęcia przewodu sądowego przed tym

Sądem, a niewątpliwie dobrem wymiaru sprawiedliwości w ujęciu art. 37 k.p.k. jest także potrzeba skutecznego spowodowania przeprowadzenia procesu, co byłoby mało realne, bądź zupełnie niemożliwe z uwagi na stan zdrowia oskarżonego, bez odejścia od zasady właściwości miejscowej sądu (zob. postanowienie Sądu

Najwyższego z dnia 19 kwietnia 2012 r., III KO 13/12, LEX nr 1163346).

Dlatego też, mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu.