Uzasadnienie
Postanowieniem Sądu Apelacyjnego z dnia 20 lutego 2014 r. odmówiono skazanemu R. A. przyznania obrońcy z urzędu dla potrzeb postępowania kasacyjnego. Zażalenie na to postanowienie wniósł skazany, kwestionując w skardze prawidłowość poczynionych ustaleń faktycznych w zakresie przyjęcia, że ma on możliwości do uzyskania dochodów pozwalających na ustanowienie obrońcy z wyboru.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje
Zażalenie nie może zostać merytorycznie rozpoznane. Stosownie do przepisu art. 528 § 1 pkt 2 k.p.k., na odmowę wyznaczenia adwokata w celu sporządzenia kasacji nie przysługuje środek odwoławczy. Przepis art. 528 k.p.k.
określa samodzielną podstawę do niemożności zaskarżania decyzji w toku tzw. 2 postępowania okołokasacyjnego, a jest bezsporne, iż to właśnie w toku takiego postępowania zaskarżone postanowienie zostało wydane. Niemożność zaskarżenia decyzji o odmowie wyznaczenia adwokata w celu sporządzenia kasacji nie wynika zatem z uregulowań zawartych w art. 81 § 1 k.p.k. w zw. z art. 78 § 1 k.p.k., ale lokuje się w obszarze postępowania toczącego się już po uprawomocnieniu się wyroku wydanego w sprawie karnej. Należy zwrócić uwagę, że Trybunał
Konstytucyjny w wyroku z dnia 8 października 2013 r., w sprawie K 30/11, nie stwierdził, aby przepis art. 528 § 1 pkt 2 k.p.k. był niezgodny z Konstytucją.
Okoliczność ta oznacza, iż nie ma żadnych normatywnych racji do uznania, że wyrok ten „otworzył” także drogę do zaskarżania orzeczeń lub zarządzeń o odmowie wyznaczenia obrońcy z urzędu także po tym, jak zapadło prawomocne orzeczenie rozstrzygające o odpowiedzialności karnej oskarżonego. Złożone zażalenie nie może zostać w takim układzie rozpoznane, skoro ustawa procesowa wskazuje, iż taki środek odwoławczy w ogóle nie przysługuje (postanowienie Sądu
Najwyższego z dnia 14 czerwca 2013 r., IV KZ 30/13, OSNKW 2013, z. 9, poz. 82).
Z tych powodów orzeczono jak w postanowieniu.