Postanowienie SN z 22 listopada 2012 r., V KZ 76/12

Wydany

22 listopada 2012 r.

Sąd

Sąd Najwyższy

Sprawa

w sprawie J. W. skazanego z art. 244 k.k. i in.

Skład

SSN Kazimierz Klugiewicz

Rozpoznanie

w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 22 listopada 2012 r., zażalenia skazanego na zarządzenie upoważnionego sędziego Sądu Okręgowego z dnia 12 września 2012 r., o odmowie przyjęcia kasacji, p o s t a n o w i ł: utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie.

Sentencja

r.

Uzasadnienie

Zaskarżonym zarządzeniem, na podstawie art. 530 § 2 k.p.k., odmówiono przyjęcia kasacji wniesionej przez skazanego J. W., od wyroku Sądu Okręgowego w S. z dnia 9 stycznia 2012 r.albowiem nie odpowiada ona warunkom formalnym.

W uzasadnieniu tego zarządzenia wskazano, że skazany wniósł kasację, którą sporządził i podpisał osobiście. Ponieważ zawarł w niej jednocześnie wniosek o wyznaczenie mu obrońcy z urzędu, taki obrońca został skazanemu wyznaczony, a ten w piśmie z dnia 10 lipca 2012 r. powiadomił Sąd Okręgowy, że nie stwierdził podstaw do wniesienia kasacji. W tej sytuacji skazany, któremu jednocześnie doręczono odpis pisma obrońcy, został pouczony, że „kasację na jego rzecz może sporządzić i wnieść ustanowiony z wyboru obrońca w terminie 30 dni od daty doręczenia mu powiadomienia o odmowie sporządzenia kasacji przez wyznaczonego adwokata pod rygorem, że niewniesienie kasacji przez obrońcę z wyboru będzie skutkowało odmową przyjęcia kasacji sporządzonej przez skazanego”. Skazany w zakreślonym terminie 30 dni od otrzymania wezwania, co 2 nastąpiło w dniu 30 lipca 2012 r., nie wniósł kasacji sporządzonej przez obrońcę z wyboru.

W złożonym zażaleniu skazany nie podniósł w istocie rzeczy jakichkolwiek zarzutów pod adresem powyższego zarządzenia i podniesionych w nim faktów nie kwestionował.

Sąd Najwyższy rozważył, co następuje

Zażalenie skazanego J. W. nie jest zasadne i na uwzględnienie nie zasługuje.

Brak jest bowiem jakichkolwiek podstaw faktycznych i prawnych do zakwestionowania słuszności zaskarżonego zarządzenia.

Przypomnieć jedynie wypada, że zgodnie z przepisem art. 526 § 2 k.p.k. kasacja (jeżeli nie pochodzi od prokuratora) powinna być sporządzona i podpisana przez obrońcę lub pełnomocnika będącego adwokatem albo radcą prawnym.

Wyznaczony obrońca z urzędu nie stwierdził podstaw do wniesienia kasacji w sprawie skazanego J. W., a on sam wezwany do uzupełnienia braku formalnego poprzez sporządzenie i podpisanie kasacji przez adwokata i pouczony o skutkach niedopełnienia tego obowiązku, w zakreślonym terminie tegoż braku formalnego nie uzupełnił. W tej sytuacji oczywistym było, że pismo procesowe skazanego, jako kasacja, nie mogło otrzymać dalszego biegu, gdyż zgodnie z przepisem art. 530 § 2 k.p.k., należało odmówić jej przyjęcia.

Konstatacji tej w żadnej mierze nie zmieniają podniesione w zażaleniu okoliczności dotyczące zasadności wyroku skazującego, albowiem nie są one przedmiotem rozważań w tym incydentalnym postepowaniu, jakim jest rozpoznanie zażalenia na zarządzenie o odmowie przyjęcia kasacji.

Mając zatem powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji postanowienia.