Postanowienie SN z 22 stycznia 2014 r., V KZ 90/13

Wydany

22 stycznia 2014 r.

Sąd

Sąd Najwyższy

Sprawa

w sprawie T. K., Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 21 listopada 2013r. o odmowie przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania, na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. p o s t a n o w i ł: utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie.

Skład

SSN Jerzy Grubba

Rozpoznanie

w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 22 stycznia 2014r., zażalenia wnioskodawcy na zarządzenie Przewodniczący II Wydziału Karnego

Sentencja

r.

Uzasadnienie

Zażalenie wnioskodawcy nie mogło zostać uwzględnione.

W dniu lipca marca 2013r. T. K. złożył samodzielnie sporządzony wniosek o wznowienie postępowania. Zarządzeniem z dnia 5 września 2013r.

Przewodniczący II Wydziału Karnego Sądu Apelacyjnego wyznaczył wnioskodawcy adwokata z urzędu. W dniu 21 października 2013r. wyznaczony adwokat złożył oświadczenie o braku podstaw do sporządzenia wniosku. Pismem z dnia 29 sierpnia poinformowano o tym wnioskodawcę i wezwano do usunięcia braku formalnego jego wniosku poprzez sporządzenie i podpisanie go przez adwokata.

Pismem z dnia 7 listopada 2013r. wnioskodawca wniósł o wyznaczenie mu kolejnego obrońcy z urzędu dla celu sporządzenia wniosku o wznowienie postępowania. W odpowiedzi na to pismo, 15 listopada 2013r. poinformowano wnioskodawcę, że Sąd Apelacyjny nie jest kompetentny do oceny pracy 2 wyznaczonego pełnomocnika. Wnioskodawca w zakreślonym terminie braków formalnych wniosku nie uzupełnił. Zarządzeniem z dnia 21 listopada 2013r.

Przewodniczący Wydziału odmówił przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania.

W zażaleniu na to zarządzenie wnioskodawca odwołała się do sposobu wykonywania obowiązków adwokackich przez wyznaczonego obrońcę, a zwłaszcza tego, że nie „podjął on czynnego uczestnictwa w sprawie”.

Brak jest podstaw do uwzględnienia zażalenia wnioskodawcy. Zgodnie z dyspozycją art. 545§2 k.p.k. wniosek o wznowienie postępowania winien być sporządzony i podpisany przez adwokata. Stwierdzić zatem należy, że Sąd

Apelacyjny wydając zaskarżone zarządzenie postąpił w zgodzie z normującymi omawianą kwestię przepisami procesowymi.

Sąd Apelacyjny co prawda nie zajął dosłownie stanowiska, co do nie uwzględnienia wniosku o wyznaczenie kolejnego obrońcy z urzędu, co niewątpliwie jest jego błędem, jednak w piśmie z dnia 15 listopada 2013r. poinformował wnioskodawcę, że „Sąd Apelacyjny nie jest kompetentny do oceny pracy wyznaczonego pełnomocnika”. Stanowisko takie jest niewątpliwie słuszne.

Wyznaczony obrońca zachowuje samodzielność oceny realiów sprawy i podejmowania decyzji w tym zakresie, co zrealizowało się w postaci wydania opinii o braku podstaw do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Takie stanowisko, nawet jeżeli jest różne od tego, które reprezentował wnioskodawca nie rodzi po stronie sądu ani kompetencji do oceny pracy takiego adwokata, ani tym bardziej do wyznaczenia w to miejsce kolejnego pełnomocnika. Wnioskodawca skorzystał zresztą w tym zakresie z możliwości złożenia skargi do stosownych organów adwokatury.

Powyższe powoduje, że tak sformułowane zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie.

Kierując się przedstawionymi względami, Sad Najwyższy orzekł, jak na wstępie.