Uzasadnienie
Wyższy Sąd Dyscyplinarny Adwokatury postanowieniem z dnia 25 lipca 2013 r., sygn. akt …/11, utrzymał w mocy postanowienie Sądu Dyscyplinarnego
Izby Adwokackiej w W. z dnia 3 października 2011 r., sygn. akt …/11, o utrzymaniu w mocy postanowienia Rzecznika Dyscyplinarnego Okręgowej Rady Adwokackiej w W. z dnia 18 kwietnia 2011 r. o odmowie wszczęcia dochodzenia dyscyplinarnego w sprawie adw. A. N. Od postanowienia Sądu drugiej instancji pokrzywdzony wniósł kasację, którą sporządził i podpisał osobiście. W związku z tym, na mocy zarządzenia Prezesa
Wyższego Sądu Dyscyplinarnego Adwokatury z dnia 30 września 2013 r., J. J. został wezwany do złożenia w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania, kasacji 2 sporządzonej i podpisanej przez adwokata lub radcę prawnego pod rygorem bezskuteczności jego pisma z dnia 3 września 2011 r. zatytułowanego „kasacja”.
Z uwagi na wpływ 7-dniowego terminu do uzupełnienia braku formalnego kasacji, zarządzeniem z dnia 12 listopada 2013 r. Prezes Wyższego Sądu
Dyscyplinarnego odmówił przyjęcia kasacji wobec nieusunięcia braku formalnego określonego w art. 526 § 2 k.p.k.
Na to zarządzenie pokrzywdzony pismem z dnia 2 grudnia 2013 r. złożył do
Sądu Najwyższego zażalenie, w którym nie precyzując zarzutu odwoławczego wniósł o uchylenie zaskarżonego zarządzenia.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Wniesienie kasacji w postępowaniu dyscyplinarnym jest dopuszczalne na podstawie art. 91a ust. 1 ustawy prawo o adwokaturze, jednakże wskazana ustawa nie normuje kompleksowo trybu oraz przesłanek wniesienia tego nadzwyczajnego środka zaskarżenia. Z tego względu, na podstawie odesłania zawartego w art. 95n ustawy prawo o adwokaturze, należy stosować odpowiednio przepisy o kasacji, zawarte w
Kodeksie postępowania karnego, w tym także przepis art. 526 § 2 k.p.k. Logiczno- językowa wykładnia tej regulacji wskazuje, że podmiotem profesjonalnym wskazanym w tym przepisie musi być osoba inna niż obwiniony, czy pokrzywdzony.
Pogląd ten jest dominujący i utrwalony w orzecznictwie (zob. postanowienie Sądu
Najwyższego z dnia 17 listopada 2010 r., II KZ 42/10, LEX nr 622259, Biul.PK 2010/8/14; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 19 marca 2009 r., III KZ 15/09,
OSNKW 2009/8/65, Prok.i Pr.-wkł. 2009/9/26, Biul.SN 2009/8/8-9) i jest akceptowany przez doktrynę (zob. T. Grzegorczyk, Komentarz do art. 526 k.p.k.,
Zakamycze 2003, teza 5; S. Steinborn, J. Grajewski (red.) L.K. Paprzycki,
Komentarz aktualizowany do art. 526 Kodeksu postępowania karnego, LEX/el.
2012, teza 13).
Uznając, że nawet strona będąca sama adwokatem lub radcą prawnym nie może samodzielnie, prawnie skutecznie, sporządzić i podpisać kasacji, w judykaturze wskazuje się na ważki argument funkcjonalny. Chodzi mianowicie o to, aby kasację wnosił podmiot, który – nie będąc zaangażowany osobiście w wynik prawomocnie zakończonego postępowania – wykaże możliwość wystąpienia 3 uchybień, stanowiących podstawę owej skargi (zob. postanowienie Sądu
Najwyższego z dnia 15 grudnia 2010 r. IV KZ 73/10, OSNwSK 2010/1/2532).
Niewątpliwie bowiem brak emocjonalnego podejścia do sprawy sprzyja formułowaniu argumentacji merytorycznej, która przecież na etapie postępowania kasacyjnego, dotyczyć może jedynie płaszczyzny normatywnej, a nie kwestii ustaleń faktycznych, a tylko te ze swej istoty są lepiej znane samemu pokrzywdzonemu lub obwinionemu. Tymczasem formułowanie zarzutów rażącej obrazy przepisów prawa dla swej skuteczności wymaga obiektywnego profesjonalizmu, dzięki któremu łatwiej można dostrzec i wykazać ewentualne uchybienia Sądu drugiej instancji.
Pokrzywdzony J. J. powinien pamiętać również, że stosownie do treści art. 91a ust. 1 ustawy prawo o adwokaturze kasacja przysługuje wyłącznie od orzeczeń
Wyższego Sądu Dyscyplinarnego, zatem nie przysługuje od postanowień.
Mając to wszystko na uwadze, orzeczono jak w postanowieniu.