Uzasadnienie
Wojskowy Sąd Garnizonowy w L. wyrokiem z dnia 20 grudnia 2012 r. uznał st. szer. P. M. za winnego tego, że:
„w dniu 25 sierpnia 2012 roku około godziny 11.45 na terenie F. w Islamskiej 2
Republice Afganistanu, będąc wyznaczonym Rozkazem Dziennym Dowódcy
Zgrupowania Bojowego „B.” Nr […] z dnia 23 sierpnia 2012 roku do pełnienia służby działonowego na doraźnym mobilnym posterunku […] od godz. 18.00 dnia 25 sierpnia 2012 roku do godz. 6.00 dnia 26 sierpnia 2012 r., wprawił się w stan nietrzeźwości (0,71 mg/dm3 i 0,75 mg/dm3 alkoholu w wydychanym powietrzu).”
Wyrok zapadł po przeprowadzeniu przez sąd rozprawy, w toku której oskarżony złożył wniosek o dobrowolne poddanie się karze w trybie art. 387 § 1 i 3 k.p.k., a sąd wniosek ten uwzględnił (k. 57) orzekając karę i środek karny, we wnioskowanym wymiarze.
Powyższy wyrok uprawomocnił się z dniem 30 stycznia 2013 roku.
Wyrok ten zaskarżył w drodze kasacji na korzyść skazanego Naczelny
Prokurator Wojskowy, zarzucając:
„uchybienie w postaci bezwzględnej przyczyny odwoławczej określone w art. 439 § 1 pkt 10 k.p.k. w zw. z art. 671 § 2 k.p.k., polegające na rozpoznaniu przez sąd na rozprawie sprawy st. szer. P. M., oskarżonego o przestępstwo określone w części wojskowej Kodeksu Karnego popełnione w związku z wykonywaniem przez niego obowiązków służbowych poza granicami państwa – w ramach Polskiego
Kontyngentu Wojskowego w Islamskiej Republice Afganistanu – bez udziału jego obrońcy, którego uczestnictwo w rozprawie głównej było obowiązkowe”.
W konkluzji wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojskowemu Sądowi Garnizonowemu do ponownego rozpoznania.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje
Kasacja jest oczywiście zasadna.
Z treści art. 671 § 2 k.p.k. jednoznacznie wynika, że udział obrońcy jest obligatoryjny przed wszystkimi sądami wojskowymi w sprawie przeciwko żołnierzowi oskarżonemu o przestępstwo popełnione w związku z wykonywaniem przez niego obowiązków służbowych poza granicami państwa.
Przedmiotową sprawę Wojskowy Sąd Garnizonowy niewątpliwie rozpoznawał na rozprawie w trybie art. 387 § 1 i 3 k.p.k., a st. szer. P. M. oskarżony był o popełnienie przestępstwa przeciwko zasadom pełnienia służby na terenie Islamskiej Republiki Afganistanu.
W tej sytuacji, bezsporne jest, że naruszone zostało prawo do obrony 3 obowiązkowej, gwarantowane oskarżonemu przez art. 671 § 2 k.p.k.
Z tego względu, stwierdzając naruszenie przez wojskowy sąd garnizonowy prawa do obrony oskarżonego, stanowiące bezwzględną przyczynę odwoławczą (art. 439 § 1 pkt 10 k.p.k.), Sąd Najwyższy uznał kasację za oczywiście zasadną w rozumieniu art. 535 § 5 k.p.k., uchylił zaskarżony wyrok w całości i przekazał sprawę Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania.