Uzasadnienie
Wojskowy Sąd Okręgowy w W., po pozytywnym zaopiniowaniu proś- by skazanego kpt. rez. Roberta G. o ułaskawienie, postanowieniem z dnia 1 czerwca 2007 r., na podstawie art. 564 § 1 i 2 k.p.k. przesłał akta do Izby
Wojskowej Sądu Najwyższego. W uzasadnieniu wskazał, że uczynił tak, 2 ponieważ w sprawie tej orzekał – jako instancja odwoławcza – Sąd Naj- wyższy.
Z analizy akt sprawy Sądu Najwyższego wynika, że wyrok Wojsko- wego Sądu Okręgowego w W. z dnia 23 lipca 2005 r. skazujący Roberta
G., został zaskarżony przez jego obrońcę apelacją. Jednak skazany w pi- śmie z dnia 3 marca 2006 r. oświadczył, że apelację tę cofa. W związku z tym, postanowieniem z dnia 4 kwietnia 2006 r. Sąd Najwyższy apelację obrońcy oskarżonego kpt. rez. Roberta G. pozostawił bez rozpoznania.
W zaistniałej sytuacji rozważenia wymaga, czy tego rodzaju rozstrzy- gnięcie sądu odwoławczego jest orzekaniem w rozumieniu przepisu § 2 art. 564 k.p.k. Wykładnia językowa wskazuje, że tak; wszak sąd odwoławczy wydał orzeczenie, a więc orzekł, mimo iż nie rozpoznał sprawy merytorycz- nie.
Jest to jednak wykładnia, która nie uwzględnia ani brzmienia przepisu art. 562 § 1 k.p.k., ani celu postępowania ułaskawieniowego. Zasadą w tym postępowaniu na etapie postępowania przed sądem jest rozpoznanie prośby o ułaskawienie przez sąd w takim samym składzie, w jakim orzekał.
Mało tego, ustawodawca stawia wymóg, by w skład sądu rozpoznającego prośbę o ułaskawienie – oczywiście w miarę możliwości – wchodzili sę- dziowie i ławnicy, którzy brali udział w wydaniu wyroku (art. 562 § 1 zd. 2 k.p.k.). Nie ma żadnego powodu, aby przepisu tego nie odnosić również do postępowania przed sądem odwoławczym, jeżeli w sprawie, w której wnie- siono prośbę o ułaskawienie, orzekał. Tak więc w skład sądu odwoławcze- go – zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 562 § 1 zd. 2 – powinni w miarę możliwości wchodzić sędziowie, którzy brali udział w wydaniu wyroku. Tym samym niewątpliwe jest, że orzekaniem w rozumieniu przepisu art. 564 § 2 k.p.k. jest wydanie przez sąd odwoławczy wyroku. Wychodząc nieco poza zakres niezbędny do wyjaśnienia podstawy rozstrzygnięcia w rozpoznawa- nej sprawie stwierdzić należy, że wykładnia celowościowa prowadzi do 3 wniosku jeszcze dalej idącego, a mianowicie, iż sądem zobowiązanym do rozpoznawania prośby o ułaskawienie jest ten sąd odwoławczy, który orze- kał w sprawie nie tylko co do meritum, ale i odnośnie do osoby, której wniosek dotyczy oraz by wydał wyrok merytoryczny a nie kasacyjny. Taki sposób wykładni zdecydowanie przeważa w doktrynie (nieco inaczej A. Murzynowski: Ułaskawienie w Polsce Ludowej, Warszawa 1965, s. 171) i jednoznacznie wynika z dotychczasowego orzecznictwa Sądu Najwyższe- go (por. postanowienie z dnia 16 grudnia 1988 r., I KO 68/88, OSNKW 1989 r., z. 1-2, poz. 17).
Wracając na grunt rozpoznawanej sprawy, stwierdzić należy przez pryzmat powyższych rozważań, że pozostawienie bez rozpoznania przez sąd odwoławczy apelacji oskarżonego, którego dotyczy prośba o ułaska- wienie nie jest orzekaniem w rozumieniu art. 564 § 2 k.p.k. i nie rodzi obo- wiązku rozpoznania prośby i wydania opinii w przedmiocie ułaskawienia.
Dlatego też należało odmówić wydania opinii.
Z uwagi na to, że sąd pierwszej instancji zaopiniował pozytywnie prośbę skazanego kpt. rez. Roberta G., zaistniały warunki do przesłania akt
Prokuratorowi Generalnemu (art. 564 § 1 k.p.k.) bez konieczności zwraca- nia ich Wojskowemu Sądowi Okręgowemu w W., mimo że to ten sąd powi- nien to uczynić po wydaniu opinii pozytywnej.
Z przytoczonych powodów Sąd Najwyższy orzekł jak na wstępie.