Uzasadnienie
Wojskowa Prokuratura Okręgowa w P. postanowieniem z dnia 31 maja 2007 r., umorzyła postępowanie przygotowawcze m.in. w sprawie podejrzenia popełnienia przez sędziów Wojskowego Sądu Okręgowego w W.- płk M. J. i płk J. K. przestępstw polegających na pomówieniu we wnioskach końcowych zawartych w protokole z kontroli Wojskowego Sądu Garnizonowego w K. z dnia 7 stycznia 2005 r. ppłk M. L. o nadużycia finansowe, przez zakwestionowanie trybu i zasadności wydatków budżetowych w zakresie przyznawania nagród pieniężnych i dodatków specjalnych sędziom i pracownikom cywilnym wskazanego sądu.
Na to postanowienie zażalił się ppłk M. L. W zażaleniu, odwołując się do treści pisma z dnia 7 grudnia 2006 r., Naczelnika Wydziału Śledczego Wojskowej 2
Prokuratury Okręgowej w P. wskazującego na zakres śledztwa, podniósł brak rozstrzygnięcia w zakresie poświadczenia nieprawdy przez płk M. J. i płk J. K. we wnioskach pokontrolnych z wizytacji Wojskowego Sądu Garnizonowego w K. Wojskowy Sąd Okręgowy w W. postanowieniem z dnia 14 listopada 2007 r., zażalenia nie uwzględnił. W uzasadnieniu postanowienia Sąd, odnosząc się do zarzutu skarżącego dotyczącego braku rozstrzygnięcia w zakresie czynów mających polegać na poświadczeniu nieprawdy w protokole kontroli Wojskowego
Sądu Garnizonowego w K., wskazał z jakich powodów nie podzielił argumentacji skarżącego. Wojskowy Sąd Okręgowy w W. podniósł, że prowadzący postępowanie przygotowawcze ma obowiązek rozważyć zachowanie objęte zawiadomieniem przez pryzmat wszystkich przepisów prawa materialnego i ocenić, czy zachowanie to oddaje zawartość jakiegokolwiek czynu zabronionego. Stwierdził nadto, że w przypadku stwierdzenia braku w zachowaniu przesłanek czynu zabronionego, w tym również z art. 271§1 k.k. nie musi się do tego odnieść w postanowieniu o umorzeniu śledztwa.
W dniu 4 lutego 2013 r. wpłynęła do Sądu Najwyższego skarga sędziego w stanie spoczynku ppłk M. L. na przewlekłość śledztwa w sprawie poświadczenia nieprawdy w protokole kontroli Wojskowego Sądu Garnizonowego w K. przez płk
M. J. i płk J. K. z Wojskowego Sądu Okręgowego w W., sporządzonym w dniu 7 stycznia 2005 r. Wnoszący skargę, odwołując się do pisma Naczelnika Wydziału
Śledczego Wojskowej Prokuratury Okręgowej w P. z dnia 7 grudnia 2006 r. podniósł, że śledztwo w zakresie poświadczenia nieprawdy przez płk M. J. i płk J. K. w protokole kontroli Wojskowego Sądu Garnizonowego w K. nie zostało do dnia wniesienia skargi zakończone, co skutkowało jego przewlekłością. W związku z tym składający skargę domaga się zlecenia Wojskowej Prokuraturze Okręgowej w P. przeprowadzenia odpowiednich czynności w wyznaczonym czasie i zasądzenia od
Skarbu Państwa na jego rzecz kwoty 20.000 zł z tytułu przewlekłości postępowania.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje
Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym i nadzorowanym przez prokuratora i postepowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (Dz. U. Nr 179 poz. 1843 ze zm.) skargę o stwierdzenie, że w postępowaniu, którego skarga dotyczy, nastąpiła przewlekłość, wnosi się w toku postępowania w sprawie. Tok postępowania 3 przygotowawczego kończy uprawomocnienie się postanowienia o jego umorzeniu(por. uchwała 7 sędziów Sądu Najwyższego z dnia 31 marca 2011 r.,
WZP 2/10, OSNKW 2011, z. 4, poz. 31). Śledztwo o sygnaturze Po. Śl. …/06, również w zakresie podejrzenia popełnienia przez płk M. J. i płk J. K. czynu mającego polegać na pomówieniu, we wnioskach końcowych zawartych w protokole kontroli Wojskowego Sądu Garnizonowego w K., ppłk M. L. o nadużycia finansowe w zakresie wydatków budżetowych, zostało prawomocnie zakończone w dniu 14 listopada 2007 r., gdy Wojskowy Sąd Okręgowy w W. nie uwzględnił zarzutów wniesionego zażalenia, również w zakresie braku rozstrzygnięcia co do czynów wskazanych sędziów mających polegać na poświadczeniu nieprawdy w dokumencie pokontrolnym i utrzymał w mocy postanowienie prokuratora o umorzeniu śledztwa. Tym samym Sąd odwoławczy rozstrzygnął co do kwestii będącej przedmiotem niniejszej skargi. Podnieść również należało, że sąd procedując w przedmiocie skargi na przewlekłość postępowania nie jest uprawniony do badania zasadności merytorycznych decyzji, które zapadły w sprawie, której dotyczy skarga.
Zatem, mając na uwadze fakt wniesienia skargi nie w toku postępowania, należało skargę tę, na podstawie art. 8 ust. 2 wskazanej ustawy oraz art. 429§1 k.p.k. i art. 430§1 k.p.k., pozostawić bez rozpoznania, jako wniesioną po terminie.
Z tych względów orzeczono jak na wstępie.
Na postanowienie zażalenie nie przysługuje.
. 4